Leszek Dulęba urodził się 19.05.1907 r. we Lwowie. Jego ojciec, Aleksander Dulęba, z zawodu lekarz, zmarł trzy lata później. Pozostawiona z dwojgiem małych dzieci matka, Stanisława z Więckowskich, postanowiła w 1914 r. przenieść się do Warszawy. W stolicy Leszek Dulęba uczęszczał do gimnazjum im. Stefana Batorego, gdzie w 1925 r. uzyskał świadectwo dojrzałości W latach 1920- 1926 należał do ZHP. Przez rok był drużynowym 16 WDH, a przez trzy lata zastępowym. Następnie działał w Juventus Christiana. Ideałom harcerskim pozostał wierny do końca; u schyłku życia prowadził gawędy w 23 Warszawskiej Drużynie Harcerskiej przy Liceum Ogólnokształcącym im. S. Ba­torego.

Po maturze rozpoczął studia wyż­sze na Wydziale Mechanicz­nym Politechniki Warszaw­skiej. W czasie swych stu­diów brał czynny udział w pracach Sekcji Lotniczej Stu­dentów Politechniki War­szawskiej, współuczestnicząc w konstruowaniu i budowie wielu samolotów sportowych: JD-2, WR-1 (RW-1), PS-1 (SP-1), RWD-1, RWD-2, RWD-3, RWD-4 oraz ślizgowca (patrz Kocjan ślizgowiec) zbudowanego przez Sekcję. Jesz­cze w czasie studiów w 1930 r. rozpoczął pracę zawo­dową jako technik w Dziale Prób w Locie i prób przyrzą­dów pokładowych w Instytu­cie Badań Technicznych Lot­nictwa w Warszawie. W 1931 r. otrzymał dyplom inży­niera.

Od września 1931 r. do września 1932 r. odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Lot­nictwa w Dęblinie (w od­działach technicznych). Ukończył jako prymus Szkołę Podchorążych Rezerwy Lotnictwa- służba techniczna.

Od 1.10.1932 r. zaczął pracować jako konstruktor w Doświadczal­nych Warsztatach Lotniczych (RWD) na Okęciu, gdzie pra­cował do chwili rozpoczęcia wojny w 1939 r. Jednocześnie od września 1932 r. był starszym asystentem w Katedrze Budowy Samolotów i Mechaniki Lotu na Politechnice Warszawskiej. Sprawdzał prace pro­jektowe z dziedziny konstrukcji samolotów i prowadził wykłady z obciążeń samolotów. Kontynuował tę działalność do wybuchu wojny. Jednocześnie jako członek Aeroklu­bu Warszawskiego prowadził wykłady z za­sad mechaniki lotu i budowy samolotów dla pilotów AW.

W 1933 r. ożenił się z panną Marią Anielą Sulitna-Samujłło.

W czasie swojej pracy w DWL współpracował przy konstruowaniu i obliczaniu prawie wszystkich samolotów RWD, a mianowicie: RWD-5- dwuosobowy samolot tu­rystyczny, na którym płk Skarżyński przeleciał Atlan­tyk w 1932 r. lecąc do Ame­ryki Południowej, RWD-8-popularny samolot szkolny używany powszechnie w wojsku i aeroklubach, RWD-9- turystyczny samolot, na którym polskie załogi zajęły 1 i 2 miejsce w Challenge w 1934 r., RWD-10- jedno­osobowy samolot akrobacyjny używany w aeroklubach, RWD-11- lekki dwusilniko­wy samolot pasażerski dla 6 osób, RWD-13- lekki tury­styczny dla 3 osób używany w aeroklubach, a także wy­konywany na eksport, RWD-14 ”Czapla”- samolot obserwacyjny bu­dowany seryjnie dla potrzeb wojska, RWD-15 - czterooso­bowy samolot turystyczny i sanitarny, RWD-16 ”Osa”- słabosilnikowy samolot turystyczny, RWD-17- szkolny samolot akrobacyjny budowany seryj­nie, RWD-17W- szkolny wodnosamolot budowany se­ryjnie dla marynarki, RWD-18- dwusilnikowy samolot tu­rystyczny z kółkiem przed­nim, RWD-19- szybki sa­molot turystyczny, RWD-20- doświadczalny samolot z ko­łem przednim, RWD-21- po­pularny samolot sportowy dla aeroklubów, RWD-22- projekt wodnosamolot  dozoru wybrzeża i  torpedowy, RWD-25- projekt lekkiego my­śliwca przechwytującego.

W tym okresie bierze czynny udział w pracach Związ­ku Polskich Inżynierów Lotniczych, a także szkoli się w pilotażu szybowcowym. W latach 1933- 1939 brał udział w pracach Komisji Normalizacyjnej Departamentu Lotnictwa M.S. Wojsk.

Na początku września 1939 r. zostaje ewakuowany wraz z całą wytwórnią RWD do Rumunii, zostawiając w kraju żonę i roczną córkę Joannę. W marcu 1940 r., przydzielony do francuskiej wytwórni samolotów SNCAM Dewoitine w Tulu­zie, pracuje w biurze konstrukcyjnym przy przeróbkach i przygotowaniu produkcji samolotu myśliwskie­go Dewoitine D-520. Po upadku Francji ewakuował się do An­glii, gdzie m.in. projektował zasobniki do zrzutów do okupowanej Polski.

Następnie udał się drogą morską wokół Afryki z całą ekipą polskich specjalistów lotniczych do Turcji, gdzie od maja 1941 r. do końca 1946 r. pracował w fabryce samolotów Türk Hava Kurumu Ucak Fabrikasi (THK) Turec­kiej Ligi Lotniczej w Ankarze jako kierownik i organizator działu rysunkowego Biura Konstrukcyjnego. W tym okresie kierował opra­cowaniem: licencyjnego sa­molotu szkolnego Miles ”Magister”, licencyjnych szybow­ców US-4, PS-2, Szeriemietjew Sz-5, DFS "Habicht", szybowca trans­portowego THK-1, treningo­wego samolotu akrobacyjnego THK-2, dwusilnikowego samolotu sanitarnego i taksówki po­wietrznej THK-5 oraz turystycznego samolotu z przed­nim kołem THK-11.

W latach 1941- 1946, poza pracą konstruktorską opracował dla Politechniki w Stambule wykłady z wytrzy­małości konstrukcji lotni­czych, a także przeprowadził poszukiwania i badania kra­jowego drewna lotniczego, które wprowadził do produk­cji. Uprawiał także sport szybowcowy.

W 1947 r. wrócił z Turcji do Polski. 15.04.1947 r. rozpoczął pracę w Biurze Konstrukcyjnym PZL, wówczas zwanym Cen­tralnym Studium Samolotów, jako kierownik Działu Płatowcowego. Pod jego kierow­nictwem opracowano szkolny samolot akrobacyjny CSS-11 oraz dwusilnikowy samolot pasażerski CSS-12, jak rów­nież dokumen­tację seryjną samolotów CSS-13 i LWD ”Junak 2”. Działalność w CSS to chyba jego pierwsza ścisła współpraca z prof. dr. inż. Franciszkiem Misztalem, który od 1946 r. był dy­rektorem CSS.

W latach 1955- 1957 pracował w Biurze Konstrukcyjnym Instytutu Lotnictwa nad opracowaniem konstrukcyjnym samolotu pasażerskiego MD- 12 (wspólnie z prof. dr. inż. F. Misztalem). Od 1958 r. zostaje prze­niesiony do OKL  WSK- Okęcie, gdzie nadal pracuje nad samolotem MD-12, pro­wadząc przy tym ożywioną pracę dydaktyczną nad młodymi i dobrze zapowiadają­cymi się konstruktorami jak np.: inż. inż. Fortuńskim, Czudowskim, Piątkowskim, Zwanickim. Od kwietnia 1961 r. po wycofaniu się ze stałej pracy w przemyśle, peł­nił przez dwa lata funkcję doradcy naukowo- technicznego w Biurze Kon­strukcyjnym WSK- Okęcie.

Równolegle z pracą kon­strukcyjną prowadził stałą pracę dydaktyczną na Wy­działach Lotniczych Wyższych Uczelni. Od 1947 r. do 1951 r. jest wykładowcą Budowy Sa­molotów w Szkole Inżynier­skiej im. Wawelberga i Rotwanda w Warszawie, a po połączeniu tej szkoły z Poli­techniką Warszawską prowa­dzi wykłady na Politechnice jako zastępca profesora. W 1955 r. otrzymuje tytuł nau­kowy docenta, a w 1958 r. profesora nadzwyczajnego.

W r. 1960 zostaje wybrany Dziekanem Wydziału Lotni­czego, a po połączeniu się tego wydziału z Wydziałem Mechanicznym Konstrukcyj­nym prodziekanem Wy­działu Mechanicznego Ener­getyki i Lotnictwa, gdzie peł­nił te funkcję w latach 1962- 1969. Do 1970 r. kierował Zakładem Technologii tegoż wydziału. Prócz tego, w latach 1965- 1969, był rzecznikiem Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów, a następnie, do 1972 r., członkiem konkursowej komisji senackiej stypendiów naukowych. W latach 1973- 1975 był członkiem Senatu PW. W 1975 r. został członkiem Rady ds. Młodzieży Wydziału MEiL.

Próba likwidacji polskiego przemysłu lotniczego, podjęta przez ówczesne władze w latach 1968- 1970, nie pozostała bez wypływu na działalność profesora. W 1970 r. rozbito na jeden semestr zespół zaangażowany w Katedrze Budowy Samolotów. Wyraz Lotnictwo został usunięty z nazwy Wydziału. Zmuszało to do kształcenia przyszłych inżynierów lotniczych po kryjomu, pod pretekstem dokończenia już rozpoczętych programów nauczania.

W latach 1970- 1972 konsultował projekt samolotu rolniczego realizowany przez WSK- Mielec. Jednocześnie udzielał się w Radzie Naukowej Instytutu Lotnictwa (od 1967 r. do 1974 r.) i w Radzie Naukowo-Technicznej Ośrodka Badawczo- Rozwojowego Sprzętu Komunikacyjnego WSK PZL-Mielec (od 1972 r. do 1975 r.).

Po powstaniu w 1972 r. Instytutu Techniki Lotniczej i Hydroaerodynamiki, profesor Dulęba został na dwa lata jego dyrektorem. Z chwilą odejścia prof. Franciszka Misztala na emeryturę objął stanowisko kierownika Zakładu Samolotów i Śmigłowców. Wielokrotnie prowadził wykłady pt.: Konstrukcja samolotów, Samoloty spe­cjalne, Podstawy budowy samolotów, od powstania do 1965 r. był opiekunem Studen­ckiego Koła Naukowego Lotników przy Wydziale MEiL, wieloletnim opiekunem studentów specjalności samoloty i śmigłowce (od 1950 r. do 1976 r.), praktyk kursowych i dyplomowych, cztery razy był opiekunem naukowym wypraw studenckich na Paryski Salon Lotniczy. Był promotorem 150 prac dyplomowych, magisterskich i inżynierskich z zakresu budowy samolotów i szybowców oraz jednej doktorskiej.

W czasie pracy na Politechnice kierował zespołem naukowo- badawczym konstrukcji kompozytowych, który wyko­nał wiele prac dla przemysłu: opracowanie wskazań dotyczących konstrukcji i wy­trzymałości wodolotu, przebadanie właści­wości mechanicznych kompozytów szklano- -epoksydowych i opracowanie metod ich wytwarzania, wskazania dotyczące konstruk­ci dźwigara kompozytowego skrzydła szy­bowca, konstrukcja i technologia śmigła z kompozytu, wskazania konstrukcyjne i ba­dania trwałości zmęczeniowej okucia dźwi­gara szybowca.

Pomimo tak szerokiego zakresu zajęć, nie zabrakło profesorowi Dulębie czasu na działalność społeczną. Działał społecznie w stowarzy­szeniach zawodowych od 1932 r. jako czło­nek Związku Polskich Inżynierów Lotni­czych (w latach 1937 i 1938 jako sekretarz Zarządu, w 1939 r. jako członek Komisji Rewizyjnej) i w latach 1947- 1960 jako czło­nek Sekcji Lotniczej Stowarzyszenia Inży­nierów i Techników Mechaników Polskich. Od 1976 r. był wiceprzewodniczącym Rady Seniorów Lotnictwa Aeroklubu PRL. Należał do Rady Nadzorczej Spółdzielni Budowlano- Mieszkaniowej Politechnika. Przez wiele lat przewodniczył Radzie Muzeum Lotnictwa i Astronautyki w Krakowie. Za swoją działalność zawodową i społeczną profesor Leszek Dulęba otrzymał wiele odznaczeń i wyróżnień.

Był zamiłowanym turystą. Uczestniczył w wyprawach turystycznych grupy wycieczkowej znanego autora przewodników, dr Mieczysława Orłowicza. Z czasem stał się jednym z jej przewodników. Bardzo lubił latać. Należał do Aeroklubu Warszawskiego. Był nawigatorem oraz pilotem szybowcowym podkategorii "C". Na osiągnięcie wyższych szczebli wyszkolenia w pilotażu nie pozwoliły mu niestety wada wzroku oraz brak wolnego czasu.

W 1977 r. przeszedł na emeryturę. Nadal jednak współpracował z Zakładem Samolotów i Śmigłowców PW. Był też konsultantem do spraw budowy ultralekkich szybowców z kompozytów polimerowych. Uczestniczył jako konferent w pracach dyplomowych prowadzonych przez swoich następców.

Nadal interesował się pracami młodych inżynierów, tworzących szybowce z kompozytu szklano-epoksydowego. Był konsultantem konstrukcji szybowca ULS-PW. Konsultował i weryfikował obliczenia szybowca PW-2 "Gapa", za co, wspólnie z zespołem konstruktorskim, otrzymał nagrodę honorową. Dopomagał w opracowaniu goleni sprężystej do samolotu PZL-105 ”Flaming” (”Wilga-88”). Zabrakło mu jednak czasu na ukończenie tej pracy.

W 1955 r. wydał skrypt Budowa samolo­tów, a w czasie pobytu w Turcji, w 1941 r. Wytrzymałość konstrukcji lotniczych (skrypt po francusku dla Politechniki w Stambule). W latach 1956- 1976 opublikował 9 arty­kułów zawierających wyniki rozwiązań na tematy wynikające głównie z jego działal­ności konstrukcyjnej i badawczej. Trzy­krotnie opracowywał hasła lotnicze do: En­cyklopedii PWNT w 1957 r., Leksykonu PWN w 1970 r. i Małej Encyklopedii Po­wszechnej PWN w 1971 r. Wygłosił 6 re­feratów na konferencjach i kongresach kra­jowych i zagranicznych.

Otrzymał wiele wyróżnień (odznak i dy­plomów) za swoją pracę zawodową i spo­łeczną w szkolnictwie wyższym (trzy nagrody ministra, w tym jedną zespołową i pięć nagród), przemyśle lotniczym i spółdzielczości mieszkaniowej, w październiku 1986 r. wyróżnienie SL SIMP Skrzydła Puławskiego. Był odzna­czony Złotym Krzyżem Zasługi w lipcu 1957 r., Krzyżem Kawalerskim Orderu Od­rodzenia Polski w październiku 1973 r. i in­nymi odznaczeniami.

Zmarł w szpitalu w dniu 17.02.1987 r. Pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Konstrukcje:
RWD-13, 1935, samolot sportowy, turystyczny, sanitarny.
RWD-18, 1939, samolot turystyczny, dyspozycyjny.
RWD-22, 1939, wodnosamolot patrolowo-torpedowy i treningowy.
THK-1, 1943, szybowiec transportowy.
THK-2 (MKEK-2), 1944, samolot akrobacyjny.
THK-4 (MKEK-6), 1945, szybowiec szkolny.
THK-5 (THK-10) (MKEK-5), 1945, samolot sanitarny, pasażerski.
THK-6, ok. 1945, projekt szybowca.
THK-7, 1945, szybowiec szkolny.
THK-8, ok. 1945, projekt szybowca szkolnego.
THK-9 (MKEK-7), 1946, szybowiec szkolny.
THK-3, 1946, szybowiec akrobacyjny.
THK-11 (MKEK-11), 1947, samolot sportowo- turystyczny.
CSS-11, 1948, samolot szkolno-treningowy.
CSS-12, 1950, samolot pasażerski.
PZL MD-12, 1959, samolot pasażerski, fotogrametryczny.