Borucki II, 1911

Szybowiec pionierski. Polska.

Drugi samolot Boruckiego był częściowo wzorowany na samolocie Farman IV. Budowę jego ukończył jesienią 1910 r. Samolot , wraz z samolotem Borucki I, na wiosnę 1911 r. był wystawiony w barakach wojskowych przy ul. Seminaryjnej.

Konstruktor nie przystąpił do prób w locie ze względu na prośby chorej żony. Samolot nabyły rosyjskie władze wojskowe, które przeprowadziły na nim próby w locie w Kielcach wiosną 1911 r. z pomyślnym wynikiem.

Konstrukcja:
Dwumiejscowy dwupłata o konstrukcji drewnianej.
Płaty prostokątne, dwudźwigarowe, , usztywnione słupkami i drutami, kryte płótnem.
Kadłub kratownicowy wykrzyżowany linkami. Miejsce pilota otwarte, za silnikiem. Sterowanie sterem wysokości i kierunku za pomocą jednej dźwigni.
Ster wysokości z przodu kadłuba, stateczniki poziome z tyłu kadłuba.
Podwozie z płozami i kołami, stałe.

Silnik- Duthiel ”Chalmers” o mocy 15 kW (20 KM).

Dane techniczne Borucki II (wg [2]):
Rozpiętość- 8-8,5 m, długość- 8 m, powierzchnia nośna- 20 m2.
Masa własna- 160 kg, masa użyteczna- 90 kg, masa całkowita- 250 kg.

Źródło:

[1] Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1977.
[2] Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze do 1939”. Tom 1. Wydawnictwo STRATUS. Sandomierz 2004.
blog comments powered by Disqus