Albatros D-I / Albatros D-II, 1916

Samolot myśliwski. Niemcy.
Samolot myśliwski Albatros D-II lotnictwa niemieckiego. (Źródło: archiwum). Samolot myśliwski Albatros D-II lotnictwa niemieckiego. (Źródło: archiwum).

Samolot Albatros D-II został zbudowany w firmie Albatros Flugzeug-Werke G.m.b.H w Berlinie w 1916 r. Razem ze swym poprzednikiem, samolotem Albatros D-I, był najlepiej opracowanym aerodynamicznie myśliwcem roku 1916. Zbudowano 50 samolotów wersji D-I i 275 D-II.

Jesienią 1916 r. zakłady Oeffag w Wiener Neustadt zakupiły licencję na samolot Albatros D-II. Prototyp austro-węgierski, oznaczony Albatros D-II (Oef) (w Polsce nazywany również Oeffag D-II), wystartował w styczniu 1917 r. Różnił się on od niemieckich. Miał silnik większej mocy Austro-Daimler, całkowicie osłonięty pokrywą z blachy. Uzbrojenie stanowił pojedynczy k.m. wewnątrz kadłuba na prawym jego boku. Po zbudowaniu kilkunastu sztuk produkcję przerwano na rzecz nowego typu, Albatros D-III (Oef).

Był poprzednikiem słynnego samolotu Albatros D-III. Różnił się od niego klasyczną jednoprzęsłową komorą płatów.

W Polsce.

W lotnictwie polskim był Albatros D-II zdobyty w Wielkopolsce. Wyremontowany we wrześniu 1919 r. w warsztatach SL Ławica został włączony do wyposażenia Szkoły Pilotów w Ławicy. Wg [1] prawdopodobnie w Polsce znajdował się drugi Albatros D-II. W marcu 1919 r. w raportach I RPL w Warszawie wyszczególniano D-II bez podanego numeru. Drugi Albatros D-II mógł zatem zaistnieć, ale mogła to być również pomyłka kancelistów służby technicznej.

Wg [4]- publikacje niemieckie podają, jakoby w Polsce do 1921 r. użytkowano łącznie 28 samolotów Albatros D-I i Albatros D-II do celów ćwiczebnych (najprawdopodoniej błędna informacja).

Ok 2008 r.została zbudowana w Poznaniu makieta samolotu Albatros D-II w skali 1:1. Patrz Albatros D-II (Makieta).

Konstrukcja:
Jednomiejscowy dwupłat o konstrukcji drewnianej.
Płaty prostokątne drewniane, kryte płótnem.
Kadłub półskorupowy, drewniany o przekroju w przedniej części owalnym przechodził płynnie w duży kołpak śmigła. W części środkowej i tylnej boki kadłuba płaskie. Kabina odkryta.
Podwozie klasyczne stałe.

Uzbrojenie- 2 stałe karabiny maszynowe pilota Spandau wz.08/15 kal. 7,92 mm.

Silnik- rzędowy Mercedes D-III o mocy 118 kW (160 KM). W wersji austriackiej silnik rzędowy Austro-Daimler o mocy 147 kW (200 KM).

Dane techniczne D-II (wg [1]):
Rozpiętość- 8,5 m, długość- 7,4 m, wysokość- 2,64 m, powierzchnia nośna- 24,5 m2.
Masa własna- 637 (wg [1]- 673) kg, masa użyteczna- 251 (wg [1]- 225) kg, masa całkowita- 888 (wg [1]- 898) kg.
Prędkość max- 175 km/h, czas wznoszenia na 1000 m- 5', pułap- 5200 m, zasięg- 230 km, czas lotu- 1 h 30'.

Źródło:

[1] Morgała A. ”Samoloty wojskowe w Polsce 1918-1924”. Wyd. Bellona; Wyd. Lampart. Warszawa 1997.
[2] Goworek T. ”Samoloty myśliwskie I wojny światowej”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1981.
[3] ”Aeroklub Polski”
blog comments powered by Disqus