SZD-26 "Wilk", 1961

Projekt motoszybowca. Polska.
W 1961 r. w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym został opracowany projekt motoszybowca SZD-26 ”Wilk”. Konstruktorami byli inżynierowie Borys Puzej i Bogumił Szuba (wg [3] i [4]- Józef Niespał). Miała to być konstrukcja dwuosobowa, drewniana z silnikiem o pchającym śmigle. Przeznaczony był do szkolenia, lotów wyczynowych, akrobacji i lotów turystycznych. Jako ciekawostkę można zaznaczyć, że śmigło miało się zatrzymywać tylko w pozycji poziomej (schowane za krawędzią skrzydła) i miały się w tej pozycji zamykać wloty powietrza chłodzącego silnik.

Z braku odpowiedniego silnika produkcji krajowej dalsze prace rozwojowe zostały wstrzymane.

Konstrukcja:
Dwumiejscowy wolnonośny górnopłat o konstrukcji drewnianej.

Silnik- napędzał śmigło pchające.

Dane techniczne SZD-26 (wg [4]):
Rozpiętość- 13,25 (wg [1]- 18,7) m, długość- 7,5 (wg [1]- 7,8) m, powierzchnia nośna- 13,5 m2.
Prędkość dopuszczalna- 200 km/h, prędkość minimalna- 60 km/h, doskonałość max- 25 przy prędkości 75 km/h, opadanie minimalne- 0,8 m/s przy prędkości 70 km/h.

Źródło:

[1] ”Polskie szybowce”
[2] Praca zbiorowa ”Konstrukcje lotnicze Polski Ludowej”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1965.
[3] Witkowski B. J. "104 Konstrukcje". Skrzydlata Polska nr 45/1978.
[4] Niespał J., Zatwarnicki R., Stafiej W. "Konstrukcje SZD". Skrzydlata Polska nr 49/1976.
blog comments powered by Disqus