Nieuport-Delage NiD-40C1, 1923
W ramach zamówienia z 1921 r. firma Nieuport-Astra, wraz z innymi producentami, przedstawiła projekt wysokościowego samolotu myśliwskiego. Do napędu miał być zastosowany silnik Hispano-Suiza 8Fb o mocy 221 kW (300 KM) z turbosprężarką Rateau, w celu podniesienia mocy na dużej wysokości. Jednak nie udało się rozwiązać problemów konstrukcyjnych i w rezultacie turbosprężarka nie została zamontowana w tym samolocie.
Samolot, który otrzymał oznaczenie Nieuport-Delage NiD-40C1, został opracowany na bazie konstrukcji samolotu myśliwskiego Nieuport-Delage NiD-29C1. Otrzymał przeprojektowaną osłonę silnika, która była lekko pochylona do przodu, co poprawiało widoczność pilota. Długość kadłuba zwiększono z 6,44 do 6,7 m, a sterowi kierunku nadano bardziej spiczasty kształt. Zbudowano tylko prototyp, który został oblatany na początku 1923 r. Samolot nie wzbudził zainteresowania władz francuskich, ale stał się podstawą do opracowania samolotu rekordowego, przeznaczonego do próby pobicia światowego rekordu wysokości.
W dniu 27.02.1920 r. amerykański pilot Rudolph Schroeder na samolocie Packard-Le Père LUSAC-11 osiągnął rekordową wysokość 10 093 m. Pobił tym samym francuski rekord, ustanowiony 14.06.1919 r. przez Jean Casale na samolocie Nieuport-Delage NiD-29C1 z wynikiem 9520 m. W dniu 28.09.1921 r., ponownie lecąc samolotem Packard-Le Père LUSAC-11, John A. Macready poprawił rekord wysokości, osiągając 10 518 m.
Aby przywrócić Francji prestiż, Podsekretarz Stanu ds. Lotnictwa, Laurent-Eynac, postanowił przyznać trzy nagrody w wysokości 50 000 franków każdemu konstruktorowi, który osiągnie wybitne wyniki. Chociaż nie uzyskał zgody sztabu generalnego, Gustave Delage postanowił zbudować samolot rekordowy Nieuport-Delage NiD-40R, na bazie z myśliwca wysokościowego NiD-40C1. Pomysł polegał na znacznym zwiększeniu powierzchni skrzydeł i zmniejszeniu masy, aby poprawić obciążenie skrzydeł, a jednocześnie zwiększyć moc silnika na wysokości poprzez doładowanie, a nie turbodoładowanie.
NiD-40R wykorzystywał kadłub NiD-40C1, otrzymał natomiast całkowicie nowe skrzydło o znacznie większych wymiarach. Rozpiętość dwuprzęsłowej konstrukcji zwiększono z 9,7 m do 14,0 m, a cięciwę z 1,25 m do 1,40 m, co dało powierzchnię skrzydła 34,0 m² w porównaniu z 26,84 m². Tylko dolne skrzydło miało dodatni wznios, a oba skrzydła były nieco bliżej siebie. Słupki międzyskrzydłowe były wykonane z aluminium, a słupki kadłubowe miały kształt litery N. Nieznacznie zwiększono powierzchnię statecznika i steru kierunku, co spowodowało zwiększenie długości kadłuba z 6,6 m do 6,8. Wydłużono golenie podwozia, aby umożliwić montaż większego śmigła, a amortyzatory usunięto, aby oszczędzić na masie. Oprócz innych zmian, masę własną zmniejszono do 746 kg, a ilość paliwa ograniczono do 80 kg, co dało masę całkowitą 980 kg. Jako napęd zastosowano silnik Hispano-Suiza 8Fb z doładowaniem o mocy 294 kW (400 KM).
Samolot został oblatany pod koniec lipca 1923 r. przez pilota Josepha Sadi-Lecointe. W dniu 5.09.1923 r. pobił on rekord, osiągając wysokość 10 741 m. Uznając, że samolot może osiągnąć lepszy wynik, Sadi-Lecointe podjął jeszcze dwie próby, osiągając 8 września wysokość 10 772 m i 30 października- 11 145 m.
Nie był to jeszcze koniec kariery samolotu NiD-40R. Kilka miesięcy po pobiciu rekordu, samolot został wyposażony w parę pływaków. Wodnosamolot otrzymał oznaczenie Nieuport-Delage NiD-40HR. W dniu 11.03.1924 r., pilotowany przez Josepha Sadi-Lecointe, wystartował z Sekwany i pobił światowy rekord wysokości wodnosamolotów, osiągając wysokość 8980 m.
W Polsce.
W styczniu 1924 r. firma Nieuport złożyła ofertę na dostawę samolotów myśliwskich Nieuport-Delage NiD-40C1 dla polskiego lotnictwa wojskowego. Była to propozycja konkurencyjna dla myśliwców Blériot SPAD S-61C1. Oferta nie została przyjęta.
Konstrukcja.
Jednomiejscowy dwupłat o konstrukcji drewnianej.
Uzbrojenie:
- Nieuport-Delage NiD-40C1- 2 stałe, zsynchronizowane karabiny maszynowe Vickers kal. 7,7 mm.
Silnik- 8- cylindrowy, chłodzony cieczą, w układzie V:
- Nieuport-Delage NiD-40C1- Hispano-Suiza 8Fb o mocy 221 kW (300 KM),
- Nieuport-Delage NiD-40R- Hispano-Suiza 8Fb z doładowaniem o mocy 294 kW (400 KM).
Dane techniczne Nieuport-Delage NiD-40C1 (wg [2]):
Rozpiętość- 9,7 m, długość- 6,6 m, wysokość- 2,76 m, powierzchnia nośna- 26,7 m2 (wg [3]- 26,84) m2.
Masa własna- 851 kg, masa całkowita- 1190 kg.
Prędkość max- 220 km/h, prędkość przelotowa- 193 km/h, pułap praktyczny- 10 000 m, zasięg- 500 km.
Dane techniczne Nieuport-Delage NiD-40R (wg [2]):
Rozpiętość- 14,0 m, długość- 6,8 m, wysokość- 3,0 m, powierzchnia nośna- 34,0 m2.
Masa własna- 746 kg, masa całkowita- 948 kg.
Prędkość max- 210 km/h, prędkość przelotowa- 191 km/h, pułap praktyczny- 12 000 m, zasięg- 440 km.
Galeria
Źródło:
[1] Morgała A. ”Samoloty wojskowe w Polsce 1924-1939”. Wyd. Bellona. Warszawa 2003.[2] Уголок неба - Большая авиационная энциклопедия.
[3] Sanger R. "Nieuport Aircraft Of World War One". Wydawnictwo Crowood Press Ltd. Ramsbury, 2002.
[4] Hartmann P. G. "Les avions Nieuport-Delage". Hydroretro.net.
[5] Mazur W. "Pod wiatr. Francja i lotnictwo wojskowe II Rzeczypospolitej (1921-1938)". Wydawnictwo Księgarnia Akademicka. Kraków, 2015.