De Monge M-101C2, 1924
(Koolhoven FK-31)

Samolot rozpoznawczy i myśliwski. Holandia/Francja.
Samolot myśliwski De Monge M-101C2. (Źródło: archiwum).

W połowie lat 20-tych holenderskiej firmie Nationale Vliegtuig Industrie w Hadze zbudowano nowoczesny samolot Koolhoven FK-31. Miał być produkowany seryjnie z licencji we Francji w firmie Constructions Aeronautiques L. de Monge w Issy les Moulineaux pod nazwą De Monge M-101 w wersji rozpoznawczej A2 i myśliwskiej C2. Wprowadzono w nim kilka ciekawych rozwiązań konstrukcyjnych. W celu poprawienia widoczności miał wycięty okrągły otwór w baldachimie nad kabiną pilota. Pomysłowo było rozwiązane łączenia skrzydeł, pozwalające na ich wymianę z wersji C2 na A2 w 15 min. Blachy osłonowe były szybko rozłączalne, pozwalały na wygodny dostęp do silnika, uzbrojenia i instalacji na czas ich przeglądu.

Latem 1924 r. oblatany został trzeci egzemplarz FK-31 i w październiku 1924 r. dostarczony jako wzorcowy do wytwórni De Monge. W styczniu 1925 r. pilot E. A. Descamps zdobył na nim kilka rekordów prędkości lotu z ładunkiem 500 kg, na różnych dystansach, min. 25. 01 1925 r. 220,8 km/h na trasie 100 km. Był to wynik stawiający samolot na pierwszym miejscu w tej klasie maszyn. Samolot wzbudził zainteresowanie w kilku państwach. Niestety nie zyskał większego uznania, ze względu na zbyt słabe osiągi. Zbudowano tylko kilka egzemplarzy.

W Polsce.

Samolot De Monge M-101C2 wzbudzał duże zainteresowanie w Polsce. 14. 02. 1925 r. samolot wzorcowy przybył do Warszawy. Na lotnisku Mokotowskim wykonał 16. 02. 1925 r. loty zapoznawcze mając za pasażera min. gen. bryg. pil. Włodzimierza Zagórskiego. Samolot wywarł początkowo dobre wrażenie. Rozważano możliwość zakupu 20 samolotów M-101A2 i 10 kompletów skrzydeł zamiennych typu C2, oraz zakupu licencji na 100-200 samolotów. Po przeprowadzeniu prób samolotu przez WCBL, okazało się, że nie osiąga on podstawowych wielkości podanych w ofercie. Z zamówienia serii wycofano się. W lotnictwie polskim znalazł się jednak jeden egzemplarz De Monge M-101C2. W 1928 r. używany był w Eskadrze Treningowej 1 PL, używano go również w 1929 r. w 2 PL.

Konstrukcja:
Dwumiejscowy górnopłat zastrzałowy (parasol) o konstrukcji mieszanej.
Płat dwudźwigarowy, trójdzielny, drewniany. Skrzydło środkowe nad kadłubem miało okrągły wykrój nad kabiną pilota otwierający widok do przodu w górę. Pokrycie noska sklejką, reszta płótnem.
Kadłub o konstrukcji metalowej, kratownicowy spawany z rur stalowych, oprofilowany na owal. Pokrycie do połowy blachą duraluminiową, reszta płótnem. Kabiny odkryte.
Usterzenie o konstrukcji metalowej, pokryte płótnem. Statecznik pionowy stanowił całość z kadłubem.
Podwozie klasyczne stałe.

Uzbrojenie:
- A2- 2 stałe karabiny maszynowe pilota Vickers i dwa ruchome karabiny maszynowe Lewis obserwatora, oraz mały ładunek bomb,
- C2- do 6 karabinów maszynowych.

Wyposażenie- fotokarabin, radiostacja, aparat fotograficzny i bomby oświetlające.

Silnik- gwiazdowy, chłodzony powietrzem Gnôme-Rhône seria IV typ 9Ab o mocy 309 kW (420 KM).

Dane techniczne M-101C2 (wg [1]):
Rozpiętość- 11,3 m, długość- 7,8 m, wysokość- 3,2 m, powierzchnia nośna- 23,0 m2.
Masa własna- 1015 kg, masa użyteczna- 665 kg, masa całkowita- 1680 kg.
Prędkość max- 235 km/h, prędkość minimalna- 89 km/h, czas wznoszenia na 4000 m- 12', pułap- 7200 m, długotrwałość lotu- 2 h 30'.

Dane techniczne M-101A2 (wg [1]):
Rozpiętość- m, długość- m, wysokość- m, powierzchnia nośna- 27,0 m2.
Masa własna- 1030 kg, masa użyteczna- 770 kg, masa całkowita- 1800 kg.
Prędkość max- 225 km/h, prędkość minimalna- 75 km/h, czas wznoszenia na 4000 m- 12', pułap- 7000 m, długotrwałość lotu- 3 h.

Źródło:

[1] Morgała A. ”Samoloty wojskowe w Polsce 1924-1939”. Wyd. Bellona. Warszawa 2003.
blog comments powered by Disqus