DKD-VII / DKD-VIII, 1930

Samolot szkolno-turystyczny. Polska.
W 1929 r. Stanisław Działowski opracował projekt samolotu szkolno-turystycznego dla aeroklubów. Był to dalszy rozwój samolotu DKD-V. Wersja z silnikiem Siemens otrzymała oznaczenie DKD-VII, zaś wersja z silnikiem ”Genet”- oznaczenie DKD-VIII.

W 1930 r. rozpoczęto budowę DKD-VIII. Jednak ocena projektu przeprowadzona przez Instytut Aerodynamiczny w Warszawie oraz Instytut Badań Technicznych Lotnictwa wykazała wiele braków konstrukcyjnych projektu. Wstrzymanie poparcia dla projektu oraz brak środków finansowych, oraz zainteresowanie konstruktora nowym projektem (DKD-X) spowodowały przerwanie prac nad DKD-VIII.

Konstrukcja:
Trzymiejscowy górnopłat (parasol) o konstrukcji mieszanej.
Płat trójdzielny, trapezowy, dwudźwigarowy, kryty płótnem, podparty duralowymi zastrzałami. Skrzydła składane.
Kadłub kratownicowy z rur duralowych. Podwozie główne trójgoleniowe. Trzy kabiny w układzie tandem, odkryte (bagażnik można było zamienić na czwartą kabinę).
Usterzenie klasyczne.
Podwozie klasyczne stałe.

Silnik:
- DKD-VII- Siemens-Halske Sh-4 o mocy 40 kW (55 KM),
- DKD-VIII- Armstrong Siddeley ”Genet” o mocy 59 kW (80 KM).

Dane techniczne (wg [2]):
Rozpiętość- 11,0 m, długość- 7,3 m, wysokość- 2,35 m, powierzchnia nośna- 20,0 m2.
Masa własna- 380 kg, masa użyteczna- 420 kg, masa całkowita- 800 kg.
Prędkość max- 155 km/h, prędkość przelotowa- 135 km/h, prędkość min.- 60 km/h, wznoszenie- 3 m/s, pułap- 3600 m, zasięg- 640 km.

Źródło:

[1] Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1977.
[2] Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze do 1939”. Tom 1. Wydawnictwo STRATUS. Sandomierz 2004.
blog comments powered by Disqus