CW-I, 1928

Szybowiec. Polska.
Szybowiec CW-I w locie. (Źródło: archiwum).

W 1924 r. student Politechniki Lwowskiej- Wacław Czerwiński zaprojektował szybowiec CW-I. Podczas praktyki wakacyjnej w warsztacie Parku 2. Pułku Lotniczego w Krakowie zbudował kadłub i usterzenie tego szybowca. Na wiosnę 1925 r. części te przewieziono do Lwowa. Szybowiec miał wziąć udział w II Konkursie Szybowców na Oksywiu w 1925 r., lecz nie zdążono go zbudować.

W celu kontynuowania budowy Czerwiński zorganizował Sekcję Techniczną Związku Awiatycznego Studentów Politechniki Lwowskiej. Dalszą budowę prowadzono w remizie Miejskiej Kolei Elektrycznej we Lwowie, gdzie wykonano skrzydła oraz przeprowadzono montaż szybowca. Na Wakacje 1926 r. szybowiec został przeniesiony do kreślarni Politechniki, a na jesieni do nowego hangaru LOPP, na lotnisku Skniłów. Tam wiosną 1927 r. został pokryty płótnem. W 1927 r. został wystawiony na ogólnokrajowej wystawie sprzętu sportowego w pawilonie LOPP. Jesienią 1927 r. wykonano na nim kilka szurów na lotnisku w Skniłowie. Szybowiec został oblatany za samochodem w Skniłowie 13.03.1928 r. W maju 1928 r. grupa studentów ZASPL zorganizowała l Wyprawę Szybowcową na Łysą Górę koło Złoczowa. 26.05.1928 r. Szczepan Grzeszczyk wykonał lot żaglowy, utrzymując się w powietrzu 4 min 13 s, co było nowym rekordem Polski i wzniósł się na wysokość 40 m. Podczas następnego startu szybowiec został rozbity. Na CW-I łącznie wylatano 4 min 39 s.

Wyprawa złoczowska miała ogromne znaczenie dla dalszego rozwoju szybownictwa w Polsce. Skromne wyniki konkursu na Oksywiu w 1925 r., a następnie opinia francuskiego rekordzisty szybowcowego Thoreta, który stwierdził, że w Polsce nie ma terenów szybowcowych, ugruntowały bowiem fałszywe przekonanie, iż uprawianie szybownictwa w Polsce jest nierealne. Rekordowy lot Grzeszczyka na CW-I zadecydował o dalszym rozwoju polskiego szybownictwa, gdyż udowodnił, że loty szybowcowe w Polsce są możliwe.

Konstrukcja:
Jednomiejscowy wolnonośny górnopłat o konstrukcji drewnianej.
Płat trójdzielny, trójdźwigarowy. Część środkowa płata, połączona na stałe z kadłubem i całkowicie pokryta sklejką. Zewnętrzne części płata z noskiem pokrytym sklejką do pierwszego dźwigara, pozostała część kryta płótnem. Lotki kryte płótnem.
Kadłub o przekroju prostokątnym o konstrukcji z listew tworzących podłużnice i wręgi, w części przedniej kryty sklejką, w tylnej płótnem. Z przodu kadłuba hak do startu z lin gumowych. Kabina odkryta.
Szkielet usterzenia drewniany, pokrycie płócienne.
Podwozie płozowe.

Dane techniczne CW-I (wg [1]):
Rozpiętość- 11,65 m, długość- 6,05 m, wysokość- 1,35 m, powierzchnia nośna- 16,57 m2.
Masa własna- 110 kg, masa użyteczna- 75 kg, masa całkowita- 185 kg.
Prędkość minimalna- 35 km/h, doskonałość- 12, opadanie minimalne- 1,2 m/s.

Źródło:

[1] Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1977.
blog comments powered by Disqus