B-38, 1939

Szybowiec wysokowyczynowy. Polska.
Szybowiec wysokowyczynowy B-38. (Źródło: archiwum).

Pod koniec 1937 r. inż. Michał Blaicher zaprojektował szybowiec wysokowyczynowy B-38. Podstawowym założeniem projektu było uzyskanie dużej rozpiętości prędkości w zakresie małego opadania w celu najlepszego wykorzystania prądów wznoszących, w tym także bardzo słabych. W tym celu na szybowcu zastosowano klapy Fowlera. Był to pierwszy szybowiec w Polsce z takimi klapami. Dokumentacja konstrukcyjna została opracowana w 1938 r. Prototyp B-38 został zbudowany na przełomie lat 1938-1939 w Lwowskich Warsztatach Lotniczych i został oblatany wczesną wiosną 1939 r. na lwowskim lotnisku w Skniłowie na holu za samolotem. Próby w locie dały potwierdzenie obliczeń. Szybowiec wykazał się bardzo korzystnymi osiągami w zakresie małych prędkości oraz dużą doskonałością.

W czerwcu i lipcu 1939 r. w PWS szybowiec zmodernizowano. W sierpniu 1939 r. szybowiec był przygotowany do przekazania do prób w ITL. W pierwszych dniach września 1939 r. został zbombardowany w hangarze PWS w Białej Podlaskiej przez niemieckie lotnictwo. B-38 niewątpliwie należał do czołówki polskich szybowców wyczynowych. Prototyp dałby prawdopodobnie początek nowej linii rozwojowej szybowców wyczynowych, gdyby nie wybuch wojny.

Konstrukcja:
Jednomiejscowy wolnonośny górnopłat o konstrukcji drewnianej.
Płat dwudzielny, prostokątno-eliptyczny, o kształcie mewim (spłaszczone M) w widoku z przodu, dwudźwigarowy o dźwigarach skrzynkowych położonych blisko siebie. Na warsztacie najpierw kładziono pokrycie sklejkowe (pod kątem 45°) na keson międzydźwigarowy i dopiero potem dostawiano żebra noskowe, listwę krawędzi natarcia, kryto keson przedni i dostawiano tylne części żeber. Keson dwuobwodowy. Zadźwigarowa cześć płata, mieszcząca klapy Fowlera, kryta była z wierzchu płótnem. Prowadnice klap z oprofilowaniem z blachy aluminiowej. Klapy dzielone, drewniane, kryte początkowo płótnem, później sklejką, wysuwane na wózkach. Lotki wyważone masowo.
Kadłub o przekroju jajowatym zwężonym ku dołowi z wąską osłoną kabiny przechodzącą w długą owiewkę biegnącą wzdłuż kadłuba. Kadłub półskorupowy kryty sklejką. Z przodu kadłuba hak do startu z lin gumowych i zaczep do holu za samolotem. Kabina zakryta.
Usterzenie wolnonośne. Statecznik poziomy mocowany od przodu dolnej części statecznika pionowego. Stateczniki kryte sklejką, stery płótnem.
Podwozie płozowe.

Wyposażenie- komplet przyrządów do lotów bez widoczności ziemi.

Dane techniczne B-38 (wg [1]):
Rozpiętość- 16,8 m, długość- 6,8 m, wysokość- 1,25 m, powierzchnia nośna- 14,1 m2.
Masa własna- 196 kg, masa użyteczna- 79 kg, masa całkowita- 275 kg.
Dopuszczalna prędkość nurkowania- 200 km/h, prędkość minimalna- 35 km/h, doskonałość przy prędkości optymalnej 80 km/h- 29, opadanie minimalne przy prędkości ekonomicznej 70 km/h- 0,7 m/s.

Źródło:

[1] Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1977.
blog comments powered by Disqus