Na przełomie lat 1960 / 1970- tych poja­wiły się na świecie nowe, wyspecjalizowane typy samo­lotów przystosowanych specjalnie do akrobacji, jak np. Hirth Hi 27 "Acrostar", Spinks "Akromaster", Pitts "Special" i inne. Sa­moloty Zlin, nawet poddawane gruntownym przeróbkom adaptacyjnym (Zlin Z-526 ASF), nie mogły sprostać konkurencji, tracąc na wiele lat palmę pierwszeństwa. W1973 r., w zespole kierowanym przez inż. J. Mikulę, rozpoczęto więc pra­ce konstrukcyjne nad nowym typem zawodniczego samolotu akrobacyjnego Zlin Z-50. Wykorzystano przy tym doświadczenia wynikające z dotychczas opracowanych samolotów (m.in. Zlin Z-42 i Zlin Z-43). Pierwszy prototyp gotów był w około półtora roku od momentu rozpoczęcia prac. Pierwszy lot prototypu, wyposażo­nego w silnik Lycoming AEIO-540-D4B5 o mocy 191 kW, wykonał 18.07.1975 r.

We wrześniu 1975 r. samolot wystawiono na Międzynarodowych Targach Maszynowych w Brnie, gdzie wzbudził duże zaintereso­wanie. W dniach 11- 14.05.1976 r. sa­molot przeszedł próby z udziałem pilotów CSRS, Polski, NRD, ZSRR, Kanady i Wiel­kiej Brytanii, zyskując bardzo wysoką ocenę wszystkich uczestników (uwagi doty­czyły głównie spraw drugorzędnych). Na szczególną uwagę ich zdaniem zasługuje wyjątkowa poprawność, łatwość i bezpieczeństwo pilotażu, sprawiające, że mogą na nim latać stosunkowo mało doświadczeni w akrobacji piloci.

Samolot Z-50 kon­struowano z myślą o mistrzostwach świa­ta w akrobacji w 1976 r. Po wprowadzeniu pewnych udoskonaleń zespołu napędo­wego, samolot skierowano do produkcji seryjnej pod oznaczeniem Z-50L (wyprodukowano ok. 30 egz.). W 1982 r. oblatano kolejną ulepszoną wersję Z-50LS z silnikiem Textron Lycoming AEIO-540 L1B5D o mocy 221 kW. W 1986 r. rozpo­częto konstruowanie kolejnej wersji z własnym czes­kim silnikiem Walter M-137AZ. Wersja ta, oznaczona Z-50M, została oblatana 25.04.1988 r. W 1991 r. zmodyfikowano kształt skrzydeł, zamontowano dodatkowe zbiorniki paliwa oraz mocną wytwornice dymu dzięki czemu powstała wersja Z-50 LX.

Na samo­lotach Z-50L i Z-50LS zawodnicy różnych krajów (przede wszystkim jednak CSRS) zajmowali dosko­nale miejsca w różnych zawodach w akrobacji lotni­czej.

W Polsce.

Po raz pierwszy polski pilot Paweł Pawlak latał na samolocie Zlin Z-50L podczas prób zorganizowanych przez redakcję czasopisma Letectvi + Kosmonautika (11- 14.05.1976 r.).

W 1976 r. Aeroklub PRL otrzymał pierwsze dwa samoloty Z-50L.

Konstrukcja.
Jednomiejscowy dolnopłat o konstrukcji metalowej.
Skrzydło niedzielone, o obrysie trapezo­wym, konstrukcji całkowicie metalowej, dwudźwigarowe z pracującym pokryciem. Profil symetryczny NACA 0018 u nasady przechodzący w NACA 0012 na końcu. Minimalny wznios dodatni wynika ze zmiany grubości profilu- teoretyczny wznios mie­rzony na górnej powierzchni skrzydła wynosi 0°. Na górnej powierzchni le­wego skrzydła u nasady chodnik. Klap brak. Na prawie całej rozpiętości (75% ) klapolotki konstrukcji całkowicie metalowej, pokryte blachą żłobkowaną, wyważone masowo i aerodyna­micznie. Końcówki skrzydeł są przystosowane do zawieszania na nich do­datkowych zbiorników paliwa (dla wersji przelotowej).
Kadłub o konstrukcji całkowicie metalo­wej, półskorupowej. W części środkowej wy­cięcie dla kesonu skrzydła. Przekrój ka­dłuba owalny. W części środkowej wykrój na przejście kesonu skrzydła. Oprofilowanie skrzydło- kadłub jest integralną częścią konstrukcji nośnej. Nad przejściem skrzydła znaj­duje się zbiornik paliwowy i kabina pilota, której podłogę stanowi pokrycie kesonu skrzydła. Tylna część kadłuba, spłaszczając się z boków, płynnie prze­chodzi w statecznik, stanowiący z nią jed­ną całość. Kabina zakryta, specjalnie przystosowa­na do lotów akrobacyjnych.
Usterzenie w układzie krzyżowym. Obrysy obu usterzeń trapezowe. Statecznik po­ziomy podparty zastrzałami w kształcie litery T. Konstrukcja stateczni­ków dwudźwigarowa metalowa z płóciennym po­kryciem za kesonem noskowym. Stery wyważone masowo i odciążone aerodynamicznie. Konstrukcja sterów: szkielet metalowy, pokrycie płócienne. Na lewym segmencie steru wysokości klapka wyważają­ca, na prawym- klapka odciążająca. Na sterze kie­runku klapka odciążająca.
Podwozie klasyczne, stałe. Golenie pod­wozia głównego sprężyste, stanowią jedną całość i są wykonane ze stopu tytanowego oraz mocowane w dwóch punktach do struktury kadłuba. Koła podwozia głównego wyposażone w hamulce mechani­czne i osłonięte owiewkami z kompozytu szklano- epoksydowego. Goleń podwozia tylnego sprężysta, samonastawna, kółko tylne (pochodzące z samolotu PZL-104 "Wilga") na widelcu, z możliwością blokowania w położeniu neutralnym.

Wyposażenie- zestaw podstawowych przyrządów pilotażowo- nawigacyjnych i kontroli pracy silnika. Radiostacja LUN 3524.
Insta­lacje: elektryczna.

Silnik:
- Z-50L- płaski Lycoming AIO-540 D4B5 o mocy 191 kW (260 KM),
- Z-50LS- płaski Textron Lycoming AEIO-540 L1B5D o mocy 221 kW (300 KM),
- Z-50M- rzędowy, sześciocylindrowy, chłodzony powietrzem Walter M-137AZ o mocy startowej 133 kW (180 KM).
Śmigło dwułopatowe meta­lowe o zmiennym skoku Avia V-503A.
Instalacja paliwowa - zbiornik kadłubowy o po­jemności 60 l, możliwość podwieszania na końcach skrzydeł zbiorników dodatkowych o pojemności po 50 l.

Dane techniczne Z-50L (wg [2]):
Rozpiętość- 8,58 m, długość- 6,51 m, wysokość postojowa- 1,86 m, powierzchnia nośna- 12,5 m².
Masa własna w wersji akrobacyjnej- 570 kg, masa własna w wersji przelotowej- 580 kg, masa startowa max w wersji akrobacyjnej- 720 kg, masa startowa max w wersji przelotowej- 800 kg.
Osiągi w wersji akrobacyjnej: prędkość max- 280 km/h, prędkość przelotowa- 255 km/h, prędkość startowa- 130 km/h, prędkość lądowania- 90 km/h, wznoszenie- 15 m/s, pułap praktyczny- 6000 m, zasięg max- 180 km.
Osiągi w wersji przelotowej: prędkość dopuszczalna- 328 km/h, prędkość startowa- 140 km/h, prędkość lądowania- 100 km/h, wznoszenie- 12 m/s, zasięg max- 640 km.

Dane techniczne Z-50M (wg [3]):
Rozpiętość- 8,58 m, rozpiętość z dodatkowymi zbiornikami- 9,03 m, długość- 6,96 m, wysokość postojowa- 1,99 m, powierzchnia nośna- 12,5 m².
Masa własna- 540 kg, masa startowa max w wersji akrobacyjnej- 700 kg, masa startowa max w wersji przelotowej- 780 kg.
Prędkość dopuszczalna- 307 km/h, prędkość max- 244 km/h, prędkość przelotowa- 234 km/h, prędkość oderwania- 110 km/h, prędkość minimalna- 101 km/h, wznoszenie- 7,6 m/s, pułap praktyczny- 6000 m, czas lotu- 1 h 22 min.