WZ-XII "Kogutek II" / WZ-XIV "Kogutek III", 1937

Amatorski samolot sportowy. Polska.
W 1932 r. inż. Władysław Zalewski rozpoczął projektowanie samolotu WZ-XII ”Kogutek II”, stawiając sobie za zadanie zbudowanie samolotu słabosilnikowego o dobrych osiągach i dobrych cechach użytkowych. Jednocześnie małe wymiary miały ułatwić hangarowanie samolotu w stanie złożonym. Przy projektowaniu samolotu zostały wykorzystane doświadczenia zebrane z eksploatacji samolotu WZ-XI ”Kogutek”.

”Kogutek II” został zbudowany w warsztacie konstruktora w Milanówku. W sierpniu 1937 r. samolot został oblatany z silnikiem WZ-18. Silnik ten był zbudowany przez inż. W. Zalewskiego w 1924 r. i był stosowany do napędu ”Kogutka I”. ”Kogutek II” został zarejestrowany jako motoszybowiec. W dniu 26.09.1937 r. był on pokazany publicznie podczas uroczystości przekazania na lotnisku mokotowskim 127 samolotów ufundowanych przez społeczeństwo. Po modyfikacji konstrukcji i po próbach fabrycznych, samolot na jesieni 1938 r. został rozbity, na początku prób w ITL w Warszawie. W ciągu roku wykonał on 56 lotów. Próby wykazały dużą zwrotność samolotu.

Konstruktor opracował wersje rozwojowe: akrobacyjną WZ-XIIa z silnikiem WZ-40 o mocy 29 kW (40 KM) oraz sportową WZ-XIIb z silnikiem WZ-25 (oznaczanym początkowo WZ-20) o mocy 18-21 kW (25-28 KM).

Dwumiejscowa wersja samolotu z krytą kabiną miała nosić oznaczenie WZ-XIV ”Kogutek III”. Po zakończeniu II wojny światowej Władysław Zalewski pozostał w Wielkiej Brytanii. Do ostatnich chwil życia chciał zbudować samolot "Kogutek III", na którym marzył polecieć do Polski.

Konstrukcja:
Jednomiejscowy zastrzałowy grzbietopłat o konstrukcji drewnianej.
Płat trapezowy z zaokrąglonymi końcami i o lekkim wzniosie, zastrzałowy dwudzielny jednodźwigarowy z tylnym dźwigarkiem pomocniczym i grubą listwą na krawędzi natarcia, kryty sklejką. Lotki kryte płótnem.
Kadłub o przekroju prostokątnym, konstrukcji półskorupowej z pokryciem ze sklejki. Przód kadłuba w pobliżu silnika kryty blachą aluminiową. Kabina odkryta. Przed kabiną wieżyczka z rur stalowych, spełniająca role kozła przeciwkapotażowego. Kadłub, skrzydła i usterzenie wodoszczelne, umożliwiające utrzymanie się na wodzie w razie konieczności.
Statecznik pionowy integralny z kadłubem, kryty sklejką. Kształt usterzenia pionowego podobny jak u ”Kogutka l”. Statecznik poziomy dzielony, składany, usztywniony linkami, kryty płótnem. Stery wysokości kryte płótnem.
Podwozie klasyczne stałe.

Silnik- gwiazdowy WZ-18 o mocy startowej 12,5-13 kW (17-18 KM) i mocy nominalnej 12 kW (16 KM).

Dane techniczne WZ-XII (wg [1]):
Rozpiętość- 8,0 m, długość- 4,9 m, wysokość- 1,6 m, powierzchnia nośna- 8,7 m2.
Masa własna- 110 kg, masa użyteczna- 110 kg, masa całkowita- 220 kg.
Prędkość max- 100 km/h, prędkość przelotowa- 90 km/h, prędkość minimalna- 58 km/h, wznoszenie- 1,6 m/s, pułap- 1000 m, zasięg- 800 km.

Źródło:

[1] Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1977.
[2] Cynk J. B. "Władysław Zalewski. Jeden z najbardziej wytrwałych pionierów lotnictwa". Skrzydła Zjazd Lotników Polskich 1978.
blog comments powered by Disqus