WZ-II, 1912

Szybowiec pionierski. Polska.
Szybowiec WZ-II w locie pod Milanówkiem w 1912 r. (Źródło: archiwum).
Uczeń Szkoły Mechaniczno-Technicznej Wawelberga i Rotwanda w Warszawie, Władysław Zalewski, gdy zbyt przeciągnęła się budowa jego samolotu WZ-I, skonstruował i zbudował w Milanówku pod Warszawą wiosną 1912 r. wraz z bratem Bolesławem szybowiec WZ-II. Pilot szybowca był przypasany do podłużnie kadłuba opierających się na ramionach i siedział na siodełku; startował i lądował na nogach; do lądowania mogła być także wykorzystywana płoza. Start odbywał się z holu. Służyły do tego dwie liny, każda ciągnięta przez dwie osoby. Pierwsze loty miały długość około 30 m na wysokości 1 m. Po kolejnych ulepszeniach konstrukcji na szybowcu wykonywano poprawne loty. Czasami kończyły się one zerwaniem drutów usztywniających lub lekkim uszkodzeniem płata.

Konstrukcja:
Jednomiejscowy jednopłat o konstrukcji drewnianej.
Płat prostokątny, zaokrąglony na końcach, dwudźwigarowy, kryty od spodu płótnem, usztywniony drutami.
Kadłub w postaci płaskiej ramy poziomej, usztywnionej drutami w płaszczyźnie poziomej. Na poprzeczce ramy, z przodu miejsca pilota- dwie krótkie dźwignie sterowe. Pod ramą kadłuba płoza na czterech słupkach. Między płozą a ramą kadłuba- rowerowe siodełko, zawieszone na drutach.
Usterzenie poziome płytowe, z zawiasem na przedniej krawędzi. Usterzenie pionowe ze statecznikiem i sterem.

Dane techniczne WZ-II (wg [2]):
Rozpiętość- 7,5 m, długość- 4,8 m, wysokość- 2 m, powierzchnia nośna- 9,5 m2.
Masa własna- 24 kg, masa użyteczna- 46 kg, masa całkowita- 70 kg.
Prędkość- 40 km/h, doskonałość- 7, opadanie minimalne- 1,7 m/s.

Źródło:

[1] Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1977.
[2] Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze do 1939”. Tom 1. Wydawnictwo STRATUS. Sandomierz 2004.
blog comments powered by Disqus