Wróblewski Berthaud W-5 / W-IV (M), 1914
(Wróblewski Berthaud W-IV (M), Wróblewski II)

Samolot wojskowy. Polska/Francja.
Samolot wojskowy Wróblewski Berthaud W-IV. (Źródło: archiwum).

Samolot Wróblewski Berthaud W-5 (, wg [2]- oznaczony jako W-IV (M)- litera M oznaczała ”militaire”, czyli wojskowy, natomiast w [1]- oznaczony został jako Wróblewski II) zbudował Piotr Wróblewski (Salvez), w wytwórni Ambérieu- Aviation w Lyonie (Francja). Był to dalszy rozwój samolotu Wróblewski Berthaud W-3 / W-4 .

Do jego budowy przystąpiono , największej ta­jemnicy,  jesienią 1913 r. W końcu lutego 1914 r. był gotów do lotu, a oficjalne zamówienie armii miało być podpisane na początku marca. Samolot ten zachował charakterysty­ki podobne do poprzedniego, lecz tym razem zainstalowano silnik rzę­dowy Dansette- Gillet o mocy 88 kW (wg [2]- silnik Laviator o mocy 96 kW). Zmieniono obrys usterzenia ogonowego. Samolot zyskał opancerzenie.

Pierwszy lot wykonano 1.03.1914 r. (wg [2]- 2.03.1914 r.) z lotniska Ambérieu (Le Bron). Zakończył się tragicznie. Wkrótce po starcie, gdy pilot wykonywał zakręt nad hangarem, na wysokości ok. 10 m nagle urwało się lewe skrzydło. Samolot runął na ziemię i wpadł do położonego obok hangaru wyrobiska żwiru o głębokości 30 m. Piotr, który tym razem był pilotem, zmarł w chwilę po katastrofie. Ga­briela odwieziono do szpitala, gdzie zmarł po dwóch godzinach.

Nie są jasne przyczyny katastrofy, mimo stwierdzenia komisji badającej wypadek, że jego powo­dem było pęknięcie dźwigara, nie­możliwe do wykrycia przed lotem. Jeszcze ok. 1920 r. siostra braci Wróblewskich podejmowała wysiłki zmierzające do rewizji orzeczenia dotyczącego przyczyn katastrofy, twierdząc, że jej po­wodem był zbrodniczy akt sabota­żu: celo­we uszkodzenie dźwigara, zaś za katastrofą kryła się akcja niemieckiego wywiadu.

Konstrukcja:
Dwumiejscowy górnopłat o konstrukcji metalowej.
Samolot był opancerzony 2,5 mm blachą stalową chromowo-molibdenową. Kabiny odkryte.
Podwozie klasyczne stałe.

Silnik- rzę­dowy Dansette- Gillet o mocy 88 kW (120 KM), wg [2]- silnik Laviator o mocy 96 kW (130 KM), natomiast wg [1]- napędzany był silnikiem o mocy 66 kW (90 KM).

Źródło:

[1] Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1977.
[2] Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze do 1939”. Tom 1. Wydawnictwo STRATUS. Sandomierz 2004.
[3] Januszewski S.  „Samoloty ze znakiem W”. Skrzydlata Polska nr 4 i 5 /1990.
blog comments powered by Disqus