Sznycer-Gottlieb SG-VI-C (SG-VI-D) "Grey Gull", 1947

Śmigłowiec wielozadaniowy. Kanada.
Śmigłowiec wielozadaniowy Sznycer SG-VI-D ”Grey Gull”. (Źródło: archiwum).
W kwietniu 1944 r. emigrant z Polski, mieszkający w USA, Bernard W. Sznycer wraz z pochodzącą z Filadelfii w stanie Pensylwania matematyczką Selmą G. Gottlieb (absolwentką uniwersytetu Wellesley) i Douglasem C. Watsonem utworzył w Nowym Jorku zespół zajmujący się profesjonalnym analizowaniem drgań i sterowności śmigłowców. Zespół ściśle współpracował ze znanym teoretykiem dr Alexandrem Kleminem z uniwersytetu nowojorskiego. W 1945 r. duet Sznycer i Gottlieb, mający w bagażu koncepcyjny projekt lekkiego śmigłowca, przeniósł się do Kanady, skąd była zgłaszana propozycja opracowania śmigłowca dla potrzeb lotnictwa buszowego. Mecenasami przedsięwzięcia była grupa montrealskich inwestorów funkcjonująca pod nazwą Intercity Airlines Company, na czele której stał J. Ernest Savard.

Prototyp śmigłowca SG-VI-C, pierwszego wiropłata zbudowanego na terenie Kanady, został ukończony w Montrealu w końcu 1946 r. Był to mały 3-miejscowy śmigłowiec napędzany tłokowym silnikiem Franklin o mocy 131 kW (178 KM). Silnik i śmigło ogonowe były importowane z USA, reszta śmigłowca powstała w 42 kanadyjskich firmach współpracujących z konstruktorami. Po skompletowaniu prototypu rozpoczęto próby na uwięzi, a następnie, 9.07.1947 r., loty swobodne.

Na podstawie wyników prób pierwszego prototypu, który według opinii pilota był stateczny, przyjemny w sterowaniu i praktycznie wolny od drgań, zbudowana została udoskonalona wersja SG-VI-D ”Grey Gull”. Pierwszy lot wykonała 6.02.1948 r. Ten śmigłowiec reprezentował wersję seryjną, miał m.in. klasyczne trójpodporowe podwozie z kółkiem przednim i oszkloną kabinę załogi. Wkrótce jednak po oblocie prototypu sponsorzy, którzy nie rozumiejąc powolności procesu rodzenia się konstrukcji śmigłowca stawali się coraz bardziej niecierpliwi, przestali prace badawcze finansować. Powrócili do finansowania dopiero w październiku 1949 r., wtedy też wznowiono przerwane próby i pomierzono osiągi maszyny. Po ukończeniu prób konstruktorskich Sznycer i Gottlieb zwrócili się do Ministerstwa Transportu Kanady i jego organów nadzoru nad lotnictwem cywilnym o przeprowadzenie procedury nadania śmigłowcowi SG-VI-D ”Grey Gull” oficjalnego świadectwa typu, opartego na cywilnych przepisach i kryteriach USA, umożliwiającego produkcję i sprzedaż maszyny.

Próby homologacyjne rozpoczęły się 29.01.1951 r. Po 5 dniach ”Grey Gull”, jako pierwszy śmigłowiec w Zjednoczonym Królestwie, otrzymał świadectwo typu. Produkcji śmigłowca jednak nie podjęto. W 1953 r. Sznycer powrócił do USA, gdzie w Nowym Jorku sprzedał swoje prawa do do ”Grey Gull'a” inwestorom z Brooklynu.

W Polsce.

Współkonstruktorem śmigłowca Sznycer SG-VI-C (SG-VI-D ”Grey Gull”) był Polak- Bernard W. Sznycer.

Konstrukcja:
Trzymiejscowy śmigłowiec.
Wersja SG-VI-D ”Grey Gull” posiadała oszkloną kabinę załogi i klasyczne trójpodporowe podwozie z kółkiem przednim.

Silnik- tłokowy Franklin o mocy moc 131 kW (178 KM).

Dane techniczne SG-VI-C (wg [1]):
Średnica wirnika- 10,7 m.
Masa własna- ok. 725 kg, przewidywana masa startowa max- 1067 kg.

Dane techniczne SG-VI-D ”Grey Gull” (wg [1]):
Prędkość max- 145 km/h, prędkość przelotowa 128 km/h.

Źródło:

[1] Witkowski J. ”Polski wkład w technikę śmigłowcową”. ”Lotnictwo stulecie przemiany”. Fundacja Otwartego Muzeum Techniki. Wrocław 2003.
blog comments powered by Disqus