SZD-59 "Acro", 1991
("Akro")

Szybowiec akrobacyjny lub klasy standard. Polska.
Szybowiec SZD-59 ”Acro”, SP-3765, start do konkurencji na II Mistrzostwach Polski w Wyścigach Szybowcowych. (Źródło: ”Fotograficzny Rejestr Szybowców”).
Akrobacyjny SZD-59 ”Acro” (czasmi nazywany jako  ”Akro”) został opracowany w latach 1990-1991 przez biuro konstrukcyjne PDPSz Bielsko pod kierunkiem Jana Knapika jako rozwinięcie szybowca ”Jantar Standard”. W konstrukcji płatowca wykorzystano m. in. kadłub szybowca ”Jantar”. Prace nad projektem podjęto na przełomie 1990/1991, budowę prototypu rozpoczęto w czerwcu 1991 r., a prototyp oblatano 9.08.1991 (wg [3]- 09.09.1991) r. Od 1993 r. do czerwca 1999 r. Zakład Szybowcowy we Wrocławiu zbudował 25 egz. tego typu.

W 2003 r. produkcję seryjną szybowców SZD-59 ”Acro” podjęła firma Allstar PZL Glider z Bielska-Białej. Szybowiec ten jest unikatowym połączeniem wyczynowego szybowca akrobacyjnego i szybowca klasy standard. Końcówki skrzydeł z opcjonalnymi wingletami, poprawiającymi doskonałość, są zdejmowane do akrobacji, przez zmniejsza się rozpiętość. Wymiana końcówek trwa do 5 minut! SZD-59 jest jednym z najlepiej wyważonych i najszybszych szybowców. W porównaniu z wyspecjalizowanymi szybowcami akrobacyjnymi Swift S-1 i MDM-1 ”Fox” ma nieco niższy zakres dopuszczalnych przeciążeń ujemnych, ale w czasie wykonywania akrobacji znacznie wolniej traci wysokość. Trening akrobacji jest przez to znacznie tańszy, ponieważ w jednym wylocie jest stanie kręcić akrobację znacznie dłużej.

Konstrukcja:
Górnopłat o konstrukcji kompozytowej.
Płat kompozytowy, szklano-epoksydowy, jednodźwigarowy, skorupowy z pokryciem przekładkowym. Wyposażony w hamulce aerodynamiczne typu Schempp-Hirth. Możliwość przedłużania płata elementami końcowymi do rozpiętości odpowiadającej klasie standard lub końcówkami skrzydełkowymi winglets.
Kadłub skorupowy, kompozytowy, szklano-epoksydowy. Kabina zakryta.
Usterzenie krzyżowe, konstrukcja kompozytowa.
Podwozie jednotorowe, główne chowane w locie, stałe kółko ogonowe.

Wyposażenie- podstawowy zestaw przyrządów, radiostacja UHF.

Dane techniczne SZD-59 (wg [1]):
Rozpiętość- 13,22 (wg [3]- 13,2) m, długość- 6,85 m, wysokość- 1,58 (wg [3]- 1,5) m, powierzchnia nośna- 9,8 m2.
Masa własna- 264 kg, masa balastu wodnego- 150 kg, masa startowa max- 380 kg.
Prędkość dopuszczalna- 285 km/h, prędkość holowania- 150 km/h, prędkość minimalna- 74 (wg [3]- 82) km/h, doskonałość- (wg [3]- 36 przy prędkości 115 km/h), opadanie minimalne- 0,75 (wg [3]- 0,70 przy prędkości 97 km/h) m/s.

Dane techniczne SZD-59 w wersji standard (wg [1]):
Rozpiętość- 15,0 m, długość- 6,85 m, wysokość- 1,58 (wg [3]- 1,5) m, powierzchnia nośna- 10,7 (wg [3]- 10,66) m2.
Masa własna- 274 kg, masa startowa max- 540 kg.
Prędkość dopuszczalna- 265 (wg [3]- 280) km/h, prędkość holowania- 150 km/h, prędkość minimalna- 73 (wg [3]- 82) km/h, doskonałość- (wg [3]- 40 przy prędkości 124 km/h), opadanie minimalne- 0,75 (wg [3]- 0,77 przy prędkości 97 km/h) m/s.

Źródło:

[1] Makowski T. ”Współczesne konstrukcje lotnicze Polski”. Agencja Lotnicza Altair. Warszawa 1996.
[2] Dobrzyński J. ”Szybowce SZD”. Lotnictwo nr 11/2005.
[3] ”Polskie szybowce”
[4] Sobczak E. ”Wrocławski Zakład Szybowcowy”. ”Lotnictwo stulecie przemiany”. Fundacja Otwartego Muzeum Techniki. Wrocław 2003.
[5] ”Fotograficzny Rejestr Szybowców”
blog comments powered by Disqus