SZD-28 latające laboratorium, 1960

Projekt szybowca doświadczalnego. Polska.
W 1960 r. w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym rozpoczęto prace nad projektem dwukadłubowego szybowca doświadczalnego SZD-28 (latające laboratorium). Miał on być przeznaczony do prowadzenia badań profili płatów w warunkach jak najbardziej zbliżonych do rzeczywistych. W tym celu przewidywano montowanie między kadłubami segmentu skrzydła z profilem do testów. Projekt wstępny opracowywał inż. Zbigniew Badura i inż. Tadeusz Łabuć. W konstrukcji tej przewidywano użycie kadłubów szybowca SZD-9 ”Bocian 1D”. Załogę miał stanowić pilot zajmujący miejsce w lewym kadłubie na przednim siedzeniu, choć przewidywano także możliwość zabierania asystenta w prawym kadłubie. Oprócz załogi zabierana miała być aparatura pomiarowa o wadze do 50 kg.

Wg [1]- po zarzuceniu prac nad tym projektem rozważano jeszcze możliwość budowy innego typu szybowca doświadczalnego o oznaczeniu SZD-28 ”Kondor”.

Wg źródeł istniało kilka różnych projektów, które nosiły oznaczenie SZD-28. Wg [2]- w 1959 r. powstał projekt szybowca treningowego SZD-28. Projekt ten nie został zrealizowany, jednak w wyniku dalszych prac konstrukcyjnych powstał bardzo udany szybowiec treningowy SZD-30 ”Pirat”.

Dane techniczne SZD-28 (latające laboratorium), przewidywane (wg [1]):
Rozpiętość- 21,14 m, długość- 8,2 m, powierzchnia nośna- 25,1 m2.
Prędkość dopuszczalna- 200 km/h, prędkość minimalna- 59 km/h, doskonałość- 23 przy prędkości 83 km/h, opadanie minimalne- 0,90 m/s przy prędkości 68 km/h.

Źródło:

[1] ”Polskie szybowce”
[2] ”Szybowcowy zakątek Pepego (Piotra Puchalskiego)”
[3] Praca zbiorowa ”Konstrukcje lotnicze Polski Ludowej”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1965.
[4] Niespał J., Zatwarnicki R., Stafiej W. "Konstrukcje SZD". Skrzydlata Polska nr 49/1976.
blog comments powered by Disqus