PZL M14, 1969-1971

Projekt samolotu rolniczego. Polska.
Zdjęcie modelu samolotu rolniczego PZL M14. (Źródło: ze zbiorów Jarosława Rumszewicza).

Pod koniec 1969 r. w Zakładzie Doświadczalnym PZL-Mielec przystąpiono do prac nad dużym samolotem rolniczym. Opracowywano go z uwzględnieniem radzieckich wymagań i miał być on następcą samolotu An-2 w wersji rolniczej. W porozumieniu z Instytutem Lotnictwa powołano wspólną grupę konstrukcyjną. Nowy samolot otrzymał oznaczenie PZL M-14. Jego projekt wstępny ukończono w grudniu 1970 roku. Stanowił rozwój koncepcji samolotu PZL-110 "Kruk 2T". Konstruktorem prowadzącym był mgr inż. Adam Borowski, a jego zastępcą mgr inż. Andrzej Frydrychewicz z Instytutu Lotnictwa. W skład ze­połu wchodzili m. in. inż. inż. Józef Oleksiak, M. Buda, Z. Barczak, Z. Spyra, W. Kuracki, J. Wi­niarski.

Projekt samolotu nie został zaakceptowany w Moskwie. Jako oficjalny powód podano brak silnika do napędu samolotu. GTD-10A nie został skierowany do produkcji, ponieważ nie wszedł do produkcji seryjnej samolot Be-30, wykorzystujący ten silnik. Innego silnika dla M-14 w państwach bloku wschodniego nie było. Podjęto decyzję utworzenia polsko-radzieckiego biura konstrukcyjnego, które zaprojektowało odrzutowy samolot rolniczy PZL M15.

Nieoficjalnie zaś mówiło się, że oprócz braku jednostki napędowej decydowała również polityka. Ministerstwo Przemysłu Maszynowego PRL miało bowiem uważać, że ZSRR nie kupi polskiego samolotu, ale radziecki- na pewno. Ponadto wspólny program polsko-radziecki miał szansę na dużo większe dofinansowanie, a w razie porażki nikt z władz przemysłu nie poniósłby odpowiedzialności.

Konstrukcja.
Jednomiejscowy dolnopłat zastrzałowy o konstrukcji metalowej.
Płat o obrysie prostokątnym w części przy kadłubie i trapezowym na końcach. Skrzydła po złożeniu do hangarowania, miały mieć rozpiętość 12,5 m.
Przed kabiną pilota umieszczony był zbiornik na chemikalia zdolny pomieścić 2200 kg. Kabina zakryta.
Podwozie trójkołowe z kołem przednim, stałe.

Silnik- turbośmigłowy GTD-10A o mocy 919 kW (1250 KM).

Dane techniczne PZL M14 (wg [2]):
Rozpiętość- 20,0 m, długość- 11,5 m, wysokość- 4,3 (wg [6]- 4,85) m, powierzchnia nośna- 52,0 m2.
Masa własna- 2590 kg, masa użyteczna- 2610 kg, masa całkowita- 5200 kg, udźwig chemikaliów- 2200 kg.
Prędkość max- 256 km/h, prędkość przelotowa- 130 (wg [6]- 225) km/h, prędkość robocza- (wg [6]- 130- 200) km/h, wznoszenie- 5,2 m/s, pułap- 1500 m, zasięg- 1500 km.

Galeria

  • Projekt samolotu rolniczego PZL M14. Rysunek w trzech rzutach. (Źródło: ze zbiorów Jarosława Rumszewicza).
  • Schemat samolotu PZL M14. (Źródło: ze zbiorów Józefa Oleksiaka).
  • Zdjęcie modelu samolotu rolniczego PZL M14, widok od dołu. (Źródło: ”Problemy rozwoju samolotu PZL-106 Kruk”. Polska Technika Lotnicza. Materiały Historyczne nr 4/2004).

Źródło:

[1] ”Problemy rozwoju Wilgi”. Polska Technika Lotnicza. Materiały Historyczne nr 2/2004.
[2] ”Niezrealizowane konstrukcje PZL Mielec”. Polska Technika Lotnicza. Materiały Historyczne nr 4/2004.
[3] ”Problemy rozwoju samolotu PZL-106 Kruk”. Polska Technika Lotnicza. Materiały Historyczne nr 4/2004.
[4] ”Problemy rozwoju samolotu M15”. Polska Technika Lotnicza. Materiały Historyczne nr 9/2005.
[5] Informacje uzyskane od Jarosława Rumszewicza.
[6] Informacje uzyskane od Józefa Oleksiaka.
blog comments powered by Disqus