PZL-44 "Wicher", 1938

Samolot pasażerski. Polska.
Samolot pasażerski PZL-44 ”Wicher”. (Źródło: via Konrad Zienkiewicz).
Przestawienie się światowej komunikacji lotniczej od połowy lat 1930-stych na szybkie dolnopłaty z chowanym podwoziem spowodowało zamówienie Ministerstwa Komunikacji na budowę takiego samolotu w PZL. Zamówienie wpłynęło w 1935 r. Projekt samolotu PZL-44 ”Wicher” opracował zespół pod kierunkiem inż. Wsiewołoda Jakimiuka w latach 1936-1937. Do napędu przewidywano początkowo silniki ”Pegasus X” o mocy 507 kW (690 KM) każdy. Prototyp został oblatany 12.03.1938 r., a w 1939 r. przeszedł próby eksploatacyjne w Polskich Liniach Lotniczych ”Lot”. Próby wykazały, że samolot ma prędkość przelotową niższą od przewidywanej i nie spełnia postawionych mu wymagań.

PZL-44 ”Wicher” był nowoczesnym samolotem pasażerskim, odpowiednikiem ówczesnych samolotów zagranicznych. Był budowany jako następca samolotu Douglas DC-2, eksploatowanego w tym czasie przez PLL ”Lot”, przewyższający jego osiągi. W 1938 r. PLL ”Lot” zakupiły jednak samoloty Lockheed L-14H o lepszych osiągach od ”Wichra” i tańsze od niego. W tej sytuacji w 1939 r. PLL ”Lot” wycofały zamówienie na 10 samolotów PZL-44 ”Wicher” (wg [1]- zamówiono tylko 4 egz.). Produkcja tak małej serii była m. in. przyczyną wysokiej ceny egzemplarza samolotu. Po wybuchu wojny we wrześniu 1939 r. prototyp SP-BPJ został ewakuowany do Lwowa, gdzie go pozostawiono.

Pragnąc przedłużyć serię samolotów PZL-44 ”Wicher”, KZL zamierzał zamówić kilka egz. w wersji wojskowej przystosowanej do dalekiego rozpoznania i bombardowania. Propozycję tą wysunięto w 1938 r. Samolot miał mieć stosunkowo słabe uzbrojenie: 1 stały i 2 ruchome karabiny maszynowe. Jego głównym atutem miała być duża prędkość umożliwiająca przeniknięcie na dalekie tyły przeciwnika. Zwiększono zapas paliwa, dodano aparaturę radiową, radiogoniometryczną i fotograficzną. Rozmieszczenie ładunku bombowego było w trzech wersjach, do wyboru przez zamawiającego. KZL przewidywało zamówienie 6 egz., a każda eskadra bombowa miała mieć w wyposażeniu jeden taki samolot. Po odejściu w marcu 1939 r. gen. Rayskiego ze stanowiska dowódcy lotnictwa zainteresowanie koncepcją zmalało, a latem 1939 r. po anulowaniu zamówienia przez PLL ”Lot” sprawa przedłużenia serii straciła sens.

Konstrukcja:
Dolnopłat wolnonośny o konstrukcji metalowej. Załoga- 4 osoby, pasażerów- 14.
Płat trapezowy z zaokrąglonymi końcami, trójdzielny, duralowy, konstrukcji kesonowej. Do kesonu typu PZL z duralowej blachy falistej, krytego z wierzchu blachą Alclad i zamkniętego z przodu i z tyłu pionowymi ściankami mocowany był nosek płata oraz część spływowa. Środkowa część płata odłączana od kadłuba. Lotki kryte płótnem (w samolotach seryjnych miały być już kryte blachą), szczelinowe, wychylane różnicowa typu Friese. Pod skrzydłami i kadłubem hydraulicznie uruchamiane klapy krokodylowe typu Schrenk.
Kadłub o przekroju eliptycznym, o konstrukcji półskorupowej duralowej z pokryciem z blachy platerowanej Alclad. Nosek kadłuba mieszczący anteny urządzeń radionawigacyjnych kryty sklejką. Kabiny zakryte.
Stateczniki konstrukcji kesonowej z blachy Alclad. Stery spawane z rur stalowych, kryte płótnem. Usterzenie pionowe podwójne.
Podwozie klasyczne, chowane w locie.

Wyposażenie: pilot automatyczny, radiostacja, radiokompas i wyposażenie radiowe do lądowania bez widoczności ziemi.

Napęd- 2 silniki gwiazdowe Wright ”Cyclone” GR-1820 G2 o mocy nominalnej 625 KW (850 KM) i mocy startowej 736 kW (1000 KM).

Dane techniczne PZL-44 (wg [2]):
Rozpiętość- 23,8 m, długość- 18,45 m, wysokość- 4,8 m, powierzchnia nośna- 75,0 m2.
Masa własna- 5990 kg, masa użyteczna- 3510 kg, masa całkowita- 9500 kg.
Prędkość max- 374 km/h, prędkość przelotowa- 316 km/h, prędkość min.- 110 km/h, wznoszenie- 6,1 m/s, pułap- 6000 m, zasięg- 1800 km, zasięg max- 2200 km.

Galeria

  • PZL-44 ”Wicher”, plany modelarskie. (Źródło: Modelarz nr 11/1956).

Źródło:

[1] Morgała A. ”Samoloty wojskowe w Polsce 1924-1939”. Wyd. Bellona. Warszawa 2003.
[2] Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1977.
[3] Glass A. ”Samoloty PZL 1928-1978”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1980.
blog comments powered by Disqus