Płoszajski szybowiec (KLS-II, KS-II), 1927

Szybowiec amatorski. Polska.
Szybowiec Jerzego Płoszajskiego KLS-II. (Źródło: Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939”. Wydawnictwa Komunikacji i Łączności. Warszawa 1976).
Członek warszawskiego międzyszkolnego Kola Lotniczego ”Start”, 17-letni Jerzy Płoszajski, zaprojektował wiosną 1927 r szybowiec. Inspiracją projektu był opis szybowca z rur duralowych podany w niemieckiej książce o budowie amatorskiej szybowców.

J. Płoszajski opracował projekt szybowca drewnianego, o podobnym układzie konstrukcyjnym, lecz o większych wymiarach i większej masie niż opisany w książce. Sterowanie szybowcem odbywało się przez przesuwanie środka ciężkości ciała pilota. Konstruktor zbudował swój szybowiec w Poroninie, gdzie spędzał wakacje. Okazało się, że szybowiec jest za ciężki, aby rozbieg przy starcie odbywał się na nogach. Wówczas konstruktor użył amortyzatora gumowego,jako linę startową. Po kilku małych skokach nastąpiło uszkodzenie skrzydła. Podczas remontu została przeprowadzona modyfikacja szybowca. Dalsze próby wykazały, że przy łagodnym wietrze (do 4-5 m/s) szybowiec dobrze utrzymuje równowagę w locie, a pewne trudności ze statecznością występują tylko podczas startu. Wykonano m. in. ok. 8 lotów półminutowych, często uszkadzając i naprawiając szybowiec.

Dokonano ponownej przeróbki szybowca. Najdłuższy lot wykonał konstruktor przy silnym wietrze. Szybowiec przeleciał wówczas około 2,5 km, utrzymując się w powietrzu ponad 3 min. Przy lądowaniu pilot nie panował nad szybowcem i został on rozbity, lecz pilot wyszedł cało. Szybowca już nie wyremontowano. Oznaczenie KLS-II (KS-II) otrzymał dopiero później, na łamach ”Młodego Lotnika”.

Konstrukcja:
Jednomiejscowy szybowiec-lotnia, górnopłat o konstrukcji drewnianej.
Płat prostokątny, dwudźwigarowy, kryty jednostronnie (od spodu) płótnem. Usztywniony drutami. Szybowiec nie miał lotek i sterów.
Kadłub składał się ze skrzynki krytej sklejką, służącej jako płoza, wyposażonej w hak startowy i mieszczącej na sobie poduszkę siodełka oraz poprzeczkę do oparcia nóg, stojaka przedniego i tylnego, do których mocowany był płat i które tworzyły piramidkę, oraz z belek, tworzących kratownicę ogonową. Nad skrzynką trójkątne jarzmo obejmujące pilota, który się za nie trzymał.
Stateczniki kryte płótnem.

Dane techniczne (wg [1]):
Rozpiętość- 7,0 m, długość- 5,0 m, wysokość- 2 m, powierzchnia nośna- 10,5 m2.
Masa własna- 50 kg, masa użyteczna- 60 kg, masa całkowita- 110 kg.
Prędkość lotu- 40 km/h, doskonałość- 7, opadanie minimalne- 1,4 m/s.

Źródło:

[1] Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze do 1939”. Tom 1. Wydawnictwo STRATUS. Sandomierz 2004.
[2] Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1977.
blog comments powered by Disqus