Nieuport 23C1, 1917

Samolot myśliwski. Francja.
Samolot myśliwski Nieuport 23C1 lotnictwa wojskowego carskiej Rosji. (Źródło: archiwum).
Samolot Nieuport 23C1 stanowił wersję rozwojową samolotu Nieuport 17C1. Zewnętrznie mało różnił się od poprzednika. Zastosowano w nim mocniejszy silnik Le Rhône 9Jb o mocy 88 kW (120 KM) oraz staranniej oprofilowano przejście osłony silnika w kadłub.

Samoloty Nieuport 23C1 były najliczniejsze wśród Nieuportów. Dostarczano je dla lotnictwa francuskiego, amerykańskiego (Amerykańskie Siły Ekspedycyjne), angielskiego i rosyjskiego. W Rosji były budowane od 1917 r. przez wytwórnię Duks. W lotnictwie rosyjskim było ich najwięcej spośród myśliwskich Nieuportów.

W Polsce.

Oddziały lotnictwa polskiego na obczyźnie i w kraju dysponowały 14 samolotami Nieuport 23C1, z tego 7 było w posiadaniu jednostek sformowanych w Rosji, a pozostałe 7 zdobytych w latach 1919-1920 przeważnie na Froncie Wschodnim. Samoloty Nieuport 23C1 z I Polskiego Oddziału Awiacyjnego II Korpusu Polskiego gen. Hallera wsławiły się udziałem w grupowym przelocie 5 polskich samolotów (2 Nieuport 23 (wg [2]- 4 egz.), 2 SPAD S-VII i prowadzącego Farman F-30) z Kamieńca Podolskiego do Kaniowa. Przygotowywano się później do następnego przelotu do l Korpusu Polskiego w Bobrujsku. Do startu jednak nie doszło, wskutek przejęcia sprzętu przez okupacyjne wojska niemieckie. W II Polskim Oddziale Awiacyjnym II Korpusu Polskiego od grudnia 1917 r. do kwietnia 1918 r. znajdowały się również dwa samoloty Nieuport 23C1, a dalsze trzy były na stanie Oddziału Awiacyjnego I Korpusu Polskiego w Bobrujsku.

Spośród Nieuportów 23C1 zdobytych po 11.11.1918 r. większość przeleżała w magazynach składów i warsztatów lotniczych. Jeden samolot Nieuport 23C1 był przydzielony do 1 EW. Po wojnie znajdował się w wyposażeniu Szkoły Pilotów w Bydgoszczy. Po wycofaniu ze służby wykorzystywano go w latach dwudziestych jako eksponat na wystawach lotniczych w Okręgu Pomorskim LOPP. Jeden znajdował się w 1920 r. w Niższej Szkole Pilotów w Krakowie.

Konstrukcja:
Jednomiejscowy półtorapłat o konstrukcji mieszanej.
Płat górny dwudźwigarowy, dolny jednodźwigarowy. Pokrycie płatów płótnem. Charakterystyczna jednoprzęsłowa komora płatów Nieuporta połączona była stojakami w układzie V.
Kadłub kratownicowy, o konstrukcji mieszanej. Przednia część, spawana z rur stalowych. Tylna część kadłuba kratownicowa z sosny i jesionu. Pokrycie płótnem. Boki i spód kadłuba płaskie, grzbiet oprofilowany na owal, w części przedniej aluminiowe nakładki w postaci wybrzuszonych blach nałożonych na boki kadłuba, tworzących przejście aerodynamiczne za osłoną silnika.
Usterzenie płaskie, bez profilu lotniczego, spawane z rur stalowych, pokryte płótnem. Ster kierunku płytowy, ”pływający”, bez statecznika pionowego.
Podwozie klasyczne stałe.

Uzbrojenie- 1 zsynchronizowany karabin maszynowy Vickers pilota.

Silnik- gwiazdowy, rotacyjny Le Rhône 9Jb o mocy 88 kW (120 KM).

Dane techniczne Nieuport 23C1 (wg [1]):
Rozpiętość- 8,16 (wg [3]- 8,2) m, długość- 6,4 m, wysokość- 2,4 m, powierzchnia nośna- 14,75 m2.
Masa własna- 375 (wg [3]- 355) kg, masa użyteczna- 185 kg, masa całkowita- 560 (wg [3]- 547) kg.
Prędkość max- 168 km/h, czas wznoszenia na 1000 m- 2' 42", pułap- 6500 m, czas lotu- 1 h 42' (wg [3]- 1 h 7').

Źródło:

[1] Morgała A. ”Samoloty wojskowe w Polsce 1918-1924”. Wyd. Bellona; Wyd. Lampart. Warszawa 1997.
[2] Butkiewicz J. ”Grochowalski”. Lotnictwo z szachownicą nr 21.
[3] Kowalski T. J. ”Nieuport 1-27”. Seria Słynne Samoloty nr 1. Oficyna Wydawnicza KAGERO. Lublin 2003.
blog comments powered by Disqus