W celu realizacji statku powietrznego, a opowiadał się za aerodyną, postulo­wał: nadanie aparatowi latającemu formy wydłużonej, jak najbardziej naśladującej kształty zewnętrzne ptaka, zaopatrzenie go w ruchome skrzydła, izolowanie wnętrza statku powietrznego od otaczającego go po­wietrza, instalację wewnątrz kadłuba błony sprężystej lub pompy ssąco- tłoczącej, która służyłaby do wytwa­rzania próżni wewnątrz aparatu w celu rozrzedzenia powietrza przed nim przez wciąganie go do wnętrza, a następnie do wyrzucania tegoż powietrza na ze­wnątrz w celu zgęszczenia atmosfery z tyłu aparatu latającego.

Ten typ statku powietrznego odpowiadałby, zda­niem Barwinka, pojęciu aparatu wiernie oddającego istotę lotu ptaka. Zdaniem Barwinka lata on bowiem nie tyle wskutek działania płata ruchomego, co przede wszystkim w wyniku czynności oddychania. Tej sile żywej zawdzięcza możność zobojętniania ciężaru ciała, zmian położenia środka ciężkości oraz pochłaniania powietrza. Zdaniem Barwinka istota lotu ptaków polegała na bezustannym nawlekaniu się ptaka na strumień powietrza wytwarzany wsku­tek oddychania i wydychania.

W swoim studium ograniczył się wyłącznie do rozważań natury teoretycznej i dania ogólnej dyrek­tywy co do kierunku prac konstrukcyjnych nad stworzeniem statku powietrznego przyszłości. Jak sam pisał ...w braku odpowiednich środków material­nych pole praktycznych doświadczeń i badań pozo­staje i zapewne na zawsze pozostawać będzie dla mnie nieprzystępnem. Jego propozycje spotkały się z krytyką. Stanowią jednak wyraz poglądów i postaw pewnych marginesowych entuzjastów żeglugi po­wietrznej, którzy nie wywarli wpływu na jej rozwój. Tego typu spekulacje rodziły się na gruncie niepowo­dzeń na drodze rozwiązania problemów lotu mecha­nicznego człowieka i kryzysu ortopterycznej teorii lotu.