Zawadzki- Szyszkiewicz "Aerolokomotywa", 1901

Projekt aparatu poruszającego się w środowisku stawiającym opór (latającego). Polska.
Na początku XX wieku Norbert Zawadzki i M. Szyszkiewicz opracowali "aparat poruszający się w środowisku stawiającym opór". Pierwszy z nich był inżynierem, kandydatem nauk matematycznych i mieszkał w Petersbu­rgu, natomiast jego przyjaciel był nauczycie­lem w petersburskiej Szkole Rzemiosł i rów­nież kandydatem nauk matematycznych (zmarł prawdopodobnie w 1901 / 1902 r.).

31.05.1901 Norbert Zawadzki prezentował projekt swego statku powietrznego warszaw­skiemu Stowarzyszeniu Techników, wykładając równocześnie teoretyczne zasady jego układu. Według relacji Przeglądu Technicznego: „... zasada przyrządu polega na tym, że na drągu tłoka motoru wybuchowego umocowuje się ro­dzaj parasola, drugi taki parasol znajduje się na cylindrze motoru. Jeżeli cylinder ustawimy pionowo, to tłok, podnosząc się do góry, oddala parasole od siebie, przy odwrotnym ruchu tło­ka parasol wierzchni winien by się przybliżyć do dolnego, lecz ponieważ jego płaszczyzna wklęsła przedstawia większy opór, aniżeli wy­pukła parasola dolnego, przeto on właściwie pociąga ku sobie parasol dolny, a więc cylinder i cały przyrząd."

Już po śmierci Szyszkiewicza Zawadzki przedstawił projekt rosyjskiemu Ministerstwu Wojny pro­sząc równocześnie o subwencję w wysokości 15 000 rubli. Odmówiono mu jej w oparciu o ekspertyzę opracowaną przez Główny Urząd Inżynierii. Zawadzki swoimi problemami zainteresował prasę. Ponownie interweniował u mi­nistra wojny przedstawiając kolejną wersję aparatu i prosząc o subwencję, ale już w wyso­kości 75 000 rubli.

Do 1909 r. samodzielnie rozwijał pomysł "Aerolo­komotywy", jak nazwał swój aparat. W nazwie tej kryło się pragnienie przeciwstawienia go aeromobilowi W.W. Tatarinowa, o którym było głośno w prasie rosyjskiej w 1908 r. Krytycy podkreślali, że podobnych pomysłów w Rosji i Europie powstało wiele i żaden z nich nie po­twierdził swej praktycznej użyteczności. Co zaś do pomysłu Zawadzkiego, to- zwracając uwa­gę na niedostatki opracowania teoretycznego- podkreślano, że nie można uznać go za roz­wiązanie techniczne aparatu latającego- ra­czej za luźno sformułowaną koncepcję.

Ok. 1909 Zawadzki podjął raz jeszcze wysiłki, by uzyskać subwencje, które pozwoliłyby mu przeprowadzić badania w zakresie aerodynami­ki i mechaniki lotu oraz wykonanie modelu aparatu i przeprowadzenie odpowiednich prób. Jego wysiłki skazane jednak były na niepowo­dzenie.

Źródło:

[1] Januszewski S. "Aerolokomotywy". Lotnictwo Aviation International nr 4/1991.
blog comments powered by Disqus