Sroka, 1934

Szybowiec treningowy. Polska.
Szybowiec treningowy Sroka. (Źródło: Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939”. Wydawnictwa Komunikacji i Łączności. Warszawa 1977).
Inż. Antoni Kocjan zaprojektował w drugiej połowie 1933 r. szybowiec treningowy Sroka. W celu uproszczenia prac nad szybowcem, dano mu kadłub i usterzenie będące modyfikacją tych elementów od Komara. Budowę prototypu zakończyły Warsztaty Szybowcowe na wiosnę 1934 r. Szybowiec został oblatany 14.04.1934 r. (start za samochodem). Próby w locie potwierdziły osiągi obliczeniowe oraz wykazały, że szybowiec jest prawidłowy i łatwy w pilotażu. Prototyp Sroki był w 1934 r. używany w Szkole Szybowcowej w Bezmiechowej. Dobre własności pilotażowe i duża wytrzymałość spowodowały, że weszła do produkcji seryjnej dla aeroklubów oraz szkół szybowcowych i stała się podstawowym szybowcem do szkolenia w lotach holowanych oraz do początkowego treningu.

Warsztaty Szybowcowe A. Kocjana wykonały ok. 35 egz. Ponadto 20 egz. wyprodukowały Śląskie Warsztaty Szybowcowe, łącznie powstało ok. 55 egz. Na początku 1937 r. ITL stwierdził konieczność zmiany lotek Friese na zwyczajne, wg rysunków opracowanych w Warsztatach Szybowcowych. Przeróbkę szybowców dokonywano przy okazji remontów w warsztatach aeroklubów i szkół szybowcowych. Sroki były produkowane do wybuchu wojny w 1939 r. Prawdopodobnie wszystkie uległy zniszczeniu we wrześniu 1939 r.

Konstrukcja:
Jednomiejscowy zastrzałowy górnopłat o konstrukcji drewnianej.
Płat prostokątny z zaokrąglonymi końcami, dwudzielny, dwudźwigarowy z wykrzyżowaniem między dźwigarami. Keson sklejkowy do pierwszego dźwigara. Część zadźwigarowa kryta płótnem. Płat podparty zastrzałami o kształcie V. Lotki różnicowe typu Friese, kryte płótnem.
Kadłub o przekroju sześciokątnym, półskorupowy, kryty sklejką. Kabina odkryta.
Usterzenie poziome płytowe, dwudzielne. Stery do dźwigarów kryte sklejką, część zadźwigarowa kryta płótnem.
Podwozie płozowe.

Dane techniczne Sroka (wg [1]):
Rozpiętość- 11,48 m, długość- 6,2 m, wysokość- 1,7 m, powierzchnia nośna- 15,3 m2.
Masa własna- 96 kg, masa użyteczna- 82 kg, masa całkowita- 178 kg.
Prędkość minimalna- 42 km/h, doskonałość przy prędkości optymalnej 64 km/h- 18, opadanie minimalne przy prędkości ekonomicznej 48 km/h- 0,87 m/s.

Źródło:

[1] Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1977.
blog comments powered by Disqus