Mewa, 1936

Szybowiec wyczynowy. Polska.
Szybowiec wyczynowy Mewa. (Źródło: Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939”. Wydawnictwa Komunikacji i Łączności. Warszawa 1977).
Szybowiec Mewa został zaprojektowany na przełomie lat 1935/1936 przez inż. Szczepana Grzeszczyka i inż. Antoniego Kocjana. Był to pierwszy polski szybowiec w pełni wyczynowy- dwumiejscowy. Prototyp zbudowały Warsztaty Szybowcowe A. Kocjana na wiosnę 1936 r. Został oblatany na początku lata 1936 r. na lotnisku mokotowskim. W V Krajowych Zawodach Szybowcowych w Inowrocławiu (5-15.08.1937 r.) na prototypie Mewy M. Urban zajął 3. miejsce, startując bez pasażera.

W 1938 r. powstała seryjna wersja Mewy, która różniła się od prototypu m.in. oszkleniem kabiny oraz była wyposażona w interceptory. Pierwszy jej egzemplarz został oblatany na wiosnę 1938 r. W VI Krajowych Zawodach Szybowcowych w Inowrocławiu (13-22.07.1938 r.) wzięły udział cztery Mewy, które zajęły miejsca: 9., 15., 20. i 21. W 1939 r. na Mewie ustanowiono kilka rekordów: w dniu 27.04.1939 r. J. Pietrow i W. Dziergas ustalili na krajowy rekord długotrwałości lotu w klasie szybowców dwumiejscowych- 11 h 2 min, zaś 18.05.1939 r. J. Pietrow i J. Jakubiec ustalili krajowy rekord przelotu otwartego w tej klasie szybowców- 302 km.

Do wybuchu wojny w 1939 r. zbudowano 5 egz. Jeden z nich, na jesieni 1939 r. przejęli okupanci niemieccy. Mewa z licencji była budowana w Estonii (w warsztatach w Kaitseliit) oraz w Jugosławii. Jeden z egzemplarzy Mewy był używany w Jugosławii do połowy lat 1950-tych. W 1939 r. jeden szybowiec Mewa został zamówiony jako okazowy dla Egiptu. Nie został dostarczony z powodu wybuchu wojny.

Dokumentacja techniczna szybowca Mewa została przechowana przez cały okres II wojny światowej, otrzymał ją Instytut Szybownictwa w Bielsku. Została ona w 1948 r. pod kierunkiem inż. Józefa Niespała i inż. Andrzeja Kokota zmodyfikowana i dostosowana do ówczesnych warunków produkcji. Z przyczyn nietechnicznych zapadła jednak decyzja odtworzenia dokumentacji niemieckiego szybowca DFS ”Kranich” i uruchomienia jego produkcji pod nazwą IS-C ”Żuraw”-a nie produkcji Mewy.

Konstrukcja:
Dwumiejscowy wolnonośny średniopłat o konstrukcji drewnianej.
Płat o obrysie podwójnotrapezowym o kształcie mewim (rozpłaszczone M) w widoku z przodu. Płat trójdzielny, jednodźwigarowy ze skośnym dźwigarem pomocniczym. Dźwigary skrzynkowe o dużej szerokości pasów. Keson do dźwigara kryty sklejką brzozową, miejsca silnie obciążone kryte dwiema warstewkami sklejki. Interceptory ze sklejki, otwierane, na górnej powierzchni skrzydeł. Lotki wychylane różnicowe, typu Friese. W prototypie lotki służące jako klapolotki.
Kadłub o przekroju eliptycznym, półskorupowy, kryty sklejką. Z przodu kadłuba hak do startu z lin gumowych oraz zaczep do holu. Kabina zakryta, z miejscami jedno za drugim.
Ster wysokości dwudzielny, płytowy. Części przeddźwigarowe sterów kryte sklejką, części zadźwigarowe kryte płótnem.
Podwozie płozowe. Na przedniej płozie zaczep na odrzucany wózek startowy w postaci dwóch drewnianych kółek obrobionych na kształt opon i pomalowanych na czarno.

Wyposażenie- przestrzeń między pilotami przeznaczona na radiostację lub przyrządy pomiarowe. W przodzie kadłuba przewidziane miejsce na reflektor do lądowania.

Dane techniczne Mewa, z załogą dwumiejscową (wg [3]):
Rozpiętość- 17,0 m, długość- 7,3 m, wysokość- 1,95 m, powierzchnia nośna- 20,5 m2.
Masa własna- 190 kg, masa użyteczna- 166 kg, masa całkowita- 356 kg.
Prędkość minimalna- 49 km/h, doskonałość przy prędkości optymalnej 64 km/h- 25,6, opadanie minimalne przy prędkości ekonomicznej 55 km/h- 0,7 m/s.

Galeria

  • Szybowiec Mewa, rysunek w trzech rzutach. (Źródło: Skrzydlata Polska nr 40/1957).

Źródło:

[1] Mazur W. ”Niepotrzebna broń (cz. II)”. Lotnictwo nr 2/2006.
[2] Morgała A. ”Nie tylko z szachownicą. Pierwsze szybowce w Polsce po roku 1945”. Lotnictwo z szachownicą nr 25.
[3] Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1977.
blog comments powered by Disqus