Z-75-7, ok. 1977

Lotnia. Polska.
Lotnia Z-75-7 z doskonale widocznym jednopunktowym zamocowaniem powłoki skrzydła do końca dźwigara. (Źródło: Skrzydlata Polska nr 39/1978).

Lotnia Z-75-7 powstała w wyniku rozwoju poprzedniej konstrukcji Z-75 ”Spring Wing”. Jej konstruktorem był doc. dr inż. Jerzy Wolf z Instytutu Lotnictwa.

Lotnia posiadała linkową krawędź natarcia. Próby wykazały bowiem korzystne właści­wości ultralekkiego skrzydła o jednopunktowym zamocowaniu końca powłoki skrzydła do dźwigara oraz posiadającego wychylny ścin- żebro końcowe, zaczepiony na linkowej lub rurowej krawędzi natarcia i swobodnie wychylający się ku górze, lub ku dołowi. Okazało się, że na skutek bardzo dużej podatności skrętnej takie­go skrzydła i przy zastosowaniu odpowiednich profili jego skręcenie dostosowuje się samo­czynnie do warunków lotu, powiększając zakres bezpiecznych prędkości.

Obserwowana przy tym znakomita skuteczność sterowania poprzecznego zachęciła do budowy nowej lotni Z-77.

Konstrukcja.
Szkielet lotni zbudowany z rur duraluminiowych, składał się z kila, masztu, sterownicy i dźwigara. Dźwigar umieszczony na zewnątrz pokrycia lotni. Krawędź natarcia linkowa. Szkielet usztywniony układem dolnych oraz górnych cięgieł.

Pokrycie lotni jednostronne, ukształtowane za pomocą żeber. Pokrycie posiada jednopunktowe zamocowanie końca powłoki skrzydła do dźwigara oraz wychylny ścin.

Uprząż przystosowana do lotów w pozycji siedzącej.

Źródło:

[1] Wolf J. "Z-77 lotnia nowego typu". Skrzydlata Polska nr 39/1978.
blog comments powered by Disqus