Satelita Interkosmos 6 (międzynarodowe oznaczenie- 4-IK-1/1972-027A) wystartował 7.04.1972 r. z aparaturą naukową opracowaną przez specjalistów Czechosłowacji, Mongolii (uczeni mongolscy wzięli po raz pierwszy udział w tego rodzaju doświadczeniu), Polski, Rumunii, Węgier i ZSRR. Satelita był przeznaczony do badania promieniowania kosmicznego, składu pierwiastkowego i widma energetycznego cząstek promieniowania kosmicznego oraz strumienia meteoroidów w okołoziemskiej przestrzeni kosmicznej.

Instytut Fizyki Jądrowej w Krakowie przygotował doświadczenie przeprowadzone w satelicie Interkosmos-6. Była to pierwsza polska praca z zakresu fizyki wysokich energii przeprowadzona w kosmicznym laboratorium. Na pokładzie satelity umieszczono blok emulsji światłoczułej i kalorymetr jonizacyjny (przyrząd do pomiaru energii cząstek promieniowania kosmicznego). Urządzenia te służyły do rejestrowania składu widma pierwotnego promieniowania kosmicznego, docierającego z Kosmosu w postaci jąder atomowych wszystkich pierwiastków. Satelita wyposażony był w system odzyskowy, dzięki czemu urządzenia badawcze wróciły na Ziemię, gdzie poddane zostały gruntownej analizie. Wyniki doświadczenia oceniono jako bardzo interesujące i wzbogacające stan naszej wiedzy, zwłaszcza jeśli chodzi o oddziaływanie cząstek wysokich energii. Doświadczenie zostało zrealizowane przez prof. Jerzego Gierulę i zespół jego współpracowników- fizyków.

Po 4 dniach podzespół satelity wrócił na Ziemię.

Dane techniczne Interkosmos 6 (wg [1]):
Nachylenie płaszczyzny orbity- 51,78°, czas obiegu- 88,94', perygeum- 203 km, apogeum- 248 km.