Friedrichshafen G-III, 1917

Ciężki samolot bombowy. Niemcy.
Ciężki samolot bombowy Friedrichshafen G-IIIa w barwach niemieckiego lotnictwa wojskowego. (Źródło: archiwum).

Wytwórnia lotnicza Flugzeugbau Friedrichshafen rozpoczęła od 1915 r. budowę ciężkich nocnych samolotów bombowych. Do najbardziej znanych należała wersja Friedrichshafen G-III (FF-45) konstrukcji inż. T. Kobera, która została wprowadzona do użytku na początku 1917 r. i Friedrichshafen G-IIIa (FF-61) wprowadzona nieco później. Wobec pilnego zapotrzebowania na szybkie dostawy dużych ilości nowych samolotów, produkcję zlecono wytwórniom Hanseatische Flugzeugwerke (Hansa) i Daimler Motoren Gesellschaft. Produkowano tam początkowo bombowce G-III, a później wersję G-IIIa różniącą się szczegółami konstrukcyjnymi. Razem wyprodukowano ponad 270 egz. G-III i ok. 100 egz. G-IIIa.

Samoloty bombowe Friedrichshafen G-III były używane od połowy 1917 r. do końca wojny. Kierowano je do nalotów na Belgię i Francję, a w kilku wypadkach razem z samolotami Gotha brały udział w nalotach na Anglię. Po wojnie usiłowano bombowce G-IIIa sprzedawać jako dziesięciomiejscowe samoloty do komunikacji powietrznej.

W Polsce.

W lotnictwie polskim używano 3 samolotów bombowych Friedrichshafen, dwa G-IIIa i jeden G-III. Dwa pochodziły ze zdobyczy wojennej, a jeden został zakupiony w Pucku od anonimowego właściciela z Prus Wschodnich. Od jesieni 1919 r. w posiadaniu lotnictwa polskiego znajdowały się dwa samoloty: G-III nr 506/17 i G-IIIa nr 511/17. Obydwa przymusowo lądowały w Małopolsce Wschodniej. Obydwa poddano remontowi w SL na Ławicy. We wrześniu 1919 r. G-IIIa skierowano na front Południowy do 21 EN. Brał udział w walkach na odcinku południowym. Działał do końca operacji wojennych z lotnisk we Lwowie i Tarnopolu. W Listopadzie 1920 r. sprowadzono go do Lwowa, gdzie znajdował się do listopada 1921 r., a następnie wysłany został koleją do Ławicy. Wobec nie najlepszego stanu przeznaczono go do rozbiórki na części zamienne.

W czasie trwania działań wojennych wpłynęła do III Dep. ŻP oferta z Gdańska dotycząca okazyjnej sprzedaży nowego bombowca Friedrichshafen G-IIIa. Sprowadzono go do Pucka. Bombowiec zakupiła Eskadra Ochotnicza z Poznania. W dniu 2.09.1920 r. samolot odleciał z Pucka do Poznania. Dalsze losy samolotu są nieznane.

Trzeci bombowiec G-III znajdował się w rezerwie. W październiku 1920 r. zdemontowano go i oddano na skład. W 1922 r. dokonano przeglądu konstrukcji i po remoncie zakonserwowano. W 1925 r. został zmontowany w Parku 3 PL na Ławicy i oblatany w styczniu 1926 r. Wystawiono go na pokaz razem z wyremontowanym, małym, lekkim myśliwcem Fokker E-V. Bombowiec, ostatni latający egzemplarz tego typu w świecie, został włączony do wyposażenia 3 PL. Znajdował się w Sekcji Ćwiczeń przez kilka sezonów lotnych.

Konstrukcja:
Dwupłat o konstrukcji drewnianej, oprócz dźwigarów skrzydła środkowego i usterzenia spawanych z rur stalowych. Załoga- 3 osoby.
Skrzydła o dużym wydłużeniu, trójdzielne, dwudźwigarowe, pokryte płótnem.
Kadłub- kratownica przestrzenna. Grzbiet lekko oprofilowany. Przód do płaszczyzny obrotu śmigła i góra części środkowej pokryte były sklejką, reszta płótnem. Kabiny odkryte.
Usterzenie w samolocie G-III klasyczne, płaskie, bez profilu lotniczego. Wersja G-IIIa posiadała usterzenie komorowe: podwójne pionowe i poziome tworzące sztywną komorę.
Podwozie klasyczne stałe, główne miało wózki dwukołowe. Zastosowano również przednie koło, które stanowiło zabezpieczenie przodu kadłuba przed zetknięciem się z ziemią przy rozbiegu i dobiegu samolotu.

Uzbrojenie- 2 (wg [2]- 3) ruchome karabiny maszynowe Parabellum wz. 14 kal. 7,92 mm. Udźwig bomb- 500 (wg [2]- 900) kg.

Wyposażenie- reflektor do lądowania zasilany z akumulatora 12 V.

Napęd- 2 silniki rzędowe Mercedes D-IVa o mocy 192 kW (260 KM) każdy. Śmigła pchające.

Dane techniczne G-III (wg [1]):
Rozpiętość- 23,7 m, długość- 12,8 m, wysokość- 4,14 (wg [2]- 3,65) m, powierzchnia nośna- 86,0 (wg [2]- 92,7) m2.
Masa własna- 2695 kg, masa użyteczna- 1255 (wg [2]- 1251) kg, masa całkowita- 3950 (wg [2]- 3946) kg.
Prędkość max- 145 (wg [2]- 141) km/h, czas wznoszenia na 1000 m- 6' 31", pułap- 4500 (wg [2]- 3000) m, zasięg- 600 km, czas lotu- (wg [2]- 5 h).

Dane techniczne G-IIIa (wg [1]):
Rozpiętość- 22,60 m, długość- 12,90 m, wysokość- 4,14 m, powierzchnia nośna- 86,00 m2.
Masa własna- 2820 kg, masa użyteczna- 2100 kg, masa całkowita- 4920 kg.
Prędkość max- 142 km/h, pułap- 3600 m, zasięg- 500 km.

Galeria

  • Friedrichshafen G-IIIa  polskiego lotnictwa wojskowego. (Źródło: archiwum).

Źródło:

[1] Morgała A. ”Samoloty wojskowe w Polsce 1918-1924”. Wyd. Bellona; Wyd. Lampart. Warszawa 1997.
[2] Bączkowski W. ”Samoloty bombowe I wojny światowej”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1986.
blog comments powered by Disqus